Κειμενα

Κείμενα

Χριστούγεννα: Η γιορτή της ανακύκλωσης των θεών

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018


Μία διεθνής παροιμία λέει πως «Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση» και στην περίπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων φαίνεται πως η παροιμία αυτή ταιριάζει «γάντι». Πόσοι θεοί γιορτάζουν τελικά τα Χριστούγεννα; Γιατί η συγκεκριμένη γιορτή υπήρχε και πριν την έλευση του Ιησού Χριστού; Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με τον Ώρο, τον Μίθρα, τον Διόνυσο και τους άλλους προχριστιανικούς θεούς;

Αποτελώντας περισσότερο τροφή για σκέψη και προβληματισμό, το παρόν κείμενο πραγματεύεται την ιστορική προέλευση των Χριστουγέννων αλλά και τις πολλαπλές ομοιότητες που εμφανίζει ανά τους αιώνες, οι οποίες ομολογουμένως είναι κάτι παραπάνω από συμπτωματικές.

Τα Χριστούγεννα είναι μία γιορτή που έχει επηρεαστεί από πολλούς πολιτισμούς και δοξασίες, μέχρι να καθιερωθεί επίσημα. Χιλιάδες χρόνια πριν, οι άνθρωποι έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στα αστέρια και τα σηματοδοτούσαν με γιορτές, ώστε να τους βοηθήσουν στις καθημερινές εργασίες τους. Αυτό το ρόλο είχαν τα ηλιοστάσια, όπου το χειμερινό ηλιοστάσιο σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και γιορτάζεται από τις 22 Δεκεμβρίου ως τις 25 Δεκεμβρίου.

Για τους αρχαίους Ρωμαίους, η γιορτή του Δεκεμβρίου ονομαζόταν Σατουρνάλια, προς τιμή του θεού Κρόνου (Saturn). Σύμφωνα με την αρχαία ιστοριογραφία, η γιορτή αυτή ξεκίνησε να γιορτάζεται το 497 π.Χ, με αρκετούς σύγχρονους ιστορικούς ωστόσο να εκτιμούν ότι είναι πολύ πιθανό η γιορτή να ξεκίνησε και πολύ νωρίτερα. Τουλάχιστον μισή χιλιετία αργότερα, γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, η ημερομηνία γέννησης του οποίου συμπίπτει με τη μεγάλη μέρα της γιορτής του Κρόνου.

Στις 25 Δεκεμβρίου όμως (σ.σ. η ημερομηνία αποτελούσε ανέκαθεν σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ ιστορικών και ερευνητών) γεννήθηκαν επίσης ο Ώρος, θεός των Αιγυπτίων το 3000 π.Χ., ο ΖωροάστρηςΖαρατούστρα) στην Περσία το 1000 π.Χ, ο Κρίσνα στην Ινδία το 900 π.Χ., ο Ηρακλής στην Ελλάδα το 800 π.Χ, ο Μίθρας, περσικός θεός του φωτός, το 600 π.Χ., ο πρίγκιπας Βούδας (πραγματικό όνομα Σιντάρτα Γκαουτάμα) στο Νεπάλ το 563 π.Χ., ο Διόνυσος στην Ελλάδα το 500 π.Χ., ο Ταμμούζ, θεός της Μεσοποταμίας, το 400 π.Χ., ο Άδωνις, φοινικικής καταγωγής, το 200 π.Χ. και ο Ερμής στην Ελλάδα, επίσης το 200 π.Χ.

Εκτός από την ίδια ημερομηνία γέννησης των θεών, τα κοινά χαρακτηριστικά των θρησκειών είναι:

  • η άμωμος σύλληψη ενός μεσσία «θείου βρέφους» από μία παρθένο
  • η λάμψη ενός άστρου στην ανατολή μόνο τη μέρα που γεννήθηκε ο μεσσίας-υιός του Θεού, γεννημένος σε σπηλιά, στάβλο ή φάτνη
  • οι απεικονίσεις σε ανάγλυφα, ζωγραφιές, αγάλματα μιας βρεφοκρατούσας παρθένου
  • οι θανάσιμοι κίνδυνοι που διατρέχει το θείο βρέφος από έναν τύραννο
  • η απεικόνιση του μεσσία ως ποιμένα με ένα αρνί στον ώμο
  • οι (συχνά) 12 μαθητές του μεσσία και (κάποιες φορές) ο μαθητής που τον προδίδει και
  • η θανάτωση (συχνά σε σταυρό) του μεσσία και η ανάστασή του

Βρεφοκρατούσες παρθένοι με το «θείο βρέφος» (Πηγή φωτογραφιών από το βιβλίο: «Πώς γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν, οι θεοί και οι θεές» του Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι)

Ο ηλιακός θεός Ώρος, ο οποίος ταυτιζόταν με το θεό Απόλλωνα και απεικονιζόταν ως άνθρωπος με κεφαλί γερακιού, συνελήφθη από την παρθένα Ίσις. Ειδικά για τον Ώρο, οι ομοιότητές του με τον Ιησού είναι συγκλονιστικές. Ο μύθος έχει ως εξής:

Ο υιός του θεού γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από μητέρα παρθένα. Το πνεύμα προειδοποίησε τη μέλλουσα μητέρα για το επικείμενο γεγονός. Τη γέννηση την έδειξε ένα αστέρι στην ανατολή, το οποίο ακολούθησαν τρεις βασιλιάδες για να δοξάσουν το νέο σωτήρα. Σε ηλικία δώδεκα χρόνων ήταν παιδί-δάσκαλος. Όταν έγινε τριάντα χρονών, βαφτίστηκε από έναν προφήτη και ξεκίνησε τις περιοδείες. Είχε δώδεκα μαθητές, οι οποίοι τον συνόδευαν στα ταξίδια του, και έκανε διάφορα θαύματα και πράγματα παράξενα και άνευ νοήματος όπως το να περπατά στο νερό. Κάποια στιγμή προδόθηκε από έναν δικό του, συνελήφθη, σταυρώθηκε, έμεινε νεκρός τρεις μέρες και τελικά αναστήθηκε. Ήταν γνωστός με πολλά παρατσούκλια όπως "η αλήθεια", "το φως", "υιός του θεού", "καλός ποιμένας", "αμνός θεού" και πλήθος άλλα.

Τους ίδιους μύθους όμως συναντάμε και σε άλλους θεούς, τους οποίους και παραθέτουμε. Η παρθένα Ντεβάκι, συνέλαβε και γέννησε το θείο βρέφος, Κρίσνα. Από την παρθένο Μάγια, γεννήθηκε και ο Βούδας. Ο θεός Κουετζακοάτλ (προκολομβιανή θεότητα του Μεξικού, θεός των τεχνών) είχε σταυρωθεί σε έναν ξύλινο σταυρό για να σώσει τους αγνώμονες οπαδούς του. Στη χερσόνησο Γιουκατάν, οι αρχαίοι κάτοικοί της λάτρευαν τον Μπακάμπ, που είχε γεννηθεί από την επίσης παρθένο Τσιριμπίρας. Ο Μπακάμπ παριστανόταν μ' ένα ακάνθινο στεφάνι, σταυρώθηκε κι αυτός σε έναν ξύλινο σταυρό και έμεινε πεθαμένος για τρεις μέρες...

Ο Μαρδούκ, παλιός βαβυλώνιος θεός, έσωσε τους ανθρώπους θεραπεύοντας και ανασταίνοντας νεκρούς. Η φήμη του εξαπλώθηκε γιατί μπορούσε να πεθαίνει το χειμώνα και να ανασταίνεται την άνοιξη. Τη συνήθεια της ανάστασης επέδειξε και ο θεός Άδωνις. Οι πιστοί του, κάθε φορά που θρηνούσαν το θάνατό του, αυτομαστιγώνονταν, ενώ είχαν ανακαλύψει και τον... Επιτάφιο, φτιάχνοντας ξύλινα αγάλματα μέσα σε ένα είδος φερέτρου, περιστοιχισμένου με φυτά. Επ' ευκαιρία της ανάστασής του, οι πιστοί έλεγαν «Άδωνις Ανέστη»!

Επίσης, υπήρχαν οι θεοί της Φρυγίας, Άττις και Κυβέλη. Ο Άττις, ίσως από τύψεις που συνευρισκόταν με τη μάνα του, έκοψε τα γεννητικά του όργανα και πέθανε από αιμορραγία. Οι πιστοί του πενθούσαν τα πάθη του στις 24 Μαρτίου, όπου και αυτομαστιγώνονταν, ενώ την επομένη, γιόρταζαν την ανάστασή του, θεραπεύοντας τις πληγές τους με την πίστη ότι κάποτε θα αναστηθούν και αυτοί. Με το ίδιο τρόπο, αλληλοσυγχαίρονταν οι πιστοί του θεού Όσιρις των Αιγυπτίων και του Σέραπις των Ρωμαίων.

Από τους θεούς που ανασταίνονταν, ήταν και ο Μίθρας, γιος θεού της Περσίας που γεννήθηκε σε σπηλιά και τον οποίο παρίσταναν με ραβδί και σπαθί στο χέρι όπως τον Πέτρο αργότερα. Και ο θεός Διόνυσος ανασταινόταν διαρκώς κάθε χρόνο, μετά τη δεύτερη γέννησή του από το μηρό του Δία.

Όλοι οι θεοί είχαν ως αποστολή να εξαλείψουν το κακό, το οποίο όμως όχι μόνο δεν έπραξαν, αλλά το αύξησαν. Για να σκοτωθεί ο Μωυσής (που βεβαίως τη γλίτωσε), εξολοθρεύτηκαν αθώα παιδιά Εβραίων. Με τον ίδιο τρόπο κυνηγήθηκε (και γλίτωσε) και ο Γκαντάντ από τον Δαβίδ. Ο Κάσνα διέταξε τη θανάτωση όλων των βρεφών για να εξολοθρεύσει τον Κρίσνα. Ομοίως και με τον Ηρώδη και τον Χριστό. Η Ίσις και ο Ώρος σώθηκαν καβάλα σ' ένα γαϊδούρι όπως η Μαρία και ο Χριστός. Ο Μίθρας, ο Άγνις (θεός της φωτιάς στον Ινδουισμό), ο Άδωνις, ο Κρίσνα, ο Βούδας κ.α. γεννήθηκαν σε σπηλιά. Ο Χριστός σε φάτνη. Η μητέρα του Άγνι και του Βούδα λεγόταν Μάγια, του Άδωνι, Μύρρχα, η αδελφή του Μωυσή, Μύριαμ, και του Χριστού, Μαρία.

Ακόμη, η παρθένα Ματεμούα βρίσκεται σε αιγυπτιακό ναό όταν της αναγγέλλει ο Θωτ πως θα γεννήσει παιδί από ένα θεό. Το ίδιο συμβαίνει και στη Μαρία. Η γέννηση του Κρίσνα αναγγέλλεται με την εμφάνιση ενός άστρου στον ουρανό. Έρχονται ποιμένες και τον προσκυνούν. Οι αστρολόγοι του προβλέπουν λαμπρό μέλλον όπως και στον Μωάμεθ. Άστρο, προφήτες και παρόμοιες προβλέψεις και στον ΧριστόΚατά τη γέννηση του Μίθρα, όλα φωτίστηκαν. Το ίδιο και στη γέννηση του Απόλλωνα και του Βούδα.

Τον Βούδα τον προσκυνούσαν τα δέντρα, τον Μωάμεθ τα ζώα, τον Χριστό τα ζώα στη φάτνη και οι φοινικιές στο δρόμο. Ο Βούδας ήρθε στον κόσμο με τη μάνα του όρθια. Ο Μωάμεθ γεννήθηκε χωρίς πόνους. Η Μαρία έφερε τον Χριστό χωρίς αίμα και πόνους.


Τα θεία βρέφη, Ώρος, Μίθρας, Κρίσνα και Ιησούς
Ο Βούδας και ο Κρίσνα δεν έγραψαν μόνοι τους τα κηρύγματα, τους νόμους και τις ομιλίες τους. Ο Χριστός δεν άφησε ούτε μία φράση γραπτή. Στα 12 ο Βούδας χάθηκε από τους γονείς του και τον βρήκαν να μιλά με σοφούς. Η ίδια διήγηση και για τον Χριστό. Το ίδιο και με τον Ώρο, 2.000 χρόνια πριν τον Χριστό. Στα 28 του ο Βούδας αποσύρθηκε στην έρημο για νηστεία και προσευχή. Ο Ζαρατούστρα έλαβε τη «χάρη» σε ηλικία 30 ετών. Συνομήλικος ο Ιησούς έκανε το ίδιο πράγμα. Το ίδιο και ο Ώρος πολύ νωρίτερα.

Ο διάβολος δοκιμάζει τον Ζαρατούστρα και τον Βούδα. Το ίδιο κάνει και στον Χριστό. Ο Βούδας στο ιερό ποτάμι ακούει τη διδασκαλία του Ρουντράκ όπου και φάνηκε ένα σημάδι θεϊκό. Ο Ιησούς στον Ιορδάνη ακούει τη διδασκαλία του Ιωάννη όπου παρουσιάζεται θεϊκό σημάδι. Οι μαθητές του Ρουντράκ γίνονται μαθητές του Βούδα. Οι μαθητές του Ιωάννη μαθητές του Ιησού. Ο Βούδας μυεί έναν από τους μαθητές του κάτω από μία συκιά. Το ίδιο κάνει και ο Ιησούς με τον Ναθαναήλ. Ένας από τους μαθητές του Βούδα, ο Ντεβάττα, είναι προδότης όπως και στον Χριστό, ο Ιούδας. Ο Βούδας κηρύττει στο βουνό για τις επτά ευτυχίες. Ο Ιησούς κηρύττει στο βουνό τις εννέα ευτυχίες. Στον Βούδα αναφέρεται η κόρη από την περιφρονημένη φυλή των Τσιαντάλι. Στον Χριστό έχουμε τη διήγηση της Σαμαρείτιδας. Ο Βούδας όπως και ο Χριστός περπατούν στο νερό. Ο Κρίσνα και ο Ιησούς θεραπεύουν τη λέπρα. Βούδας και Χριστός διστάζουν να κάνουν θαύματα, αλλά υποχρεώνονται.

Επιπλέον, ο Βούδας, ο Ζαρατούστρα και ο Ιησούς διαδίδουν τη διδασκαλία τους με παραβολές και την ενισχύουν με θαύματα. Κατακρίνουν τον Βούδα και τον Χριστό γιατί παραβαίνουν τη νηστεία και είναι φίλοι με τους καταδικασμένους. Και οι δύο αλλάζουν όψη σε βουνό. (Παντάβα, Θαβώρ). Η Περιβόκρα αλείφει το κεφάλι του Κρίσνα με διάφορα λάδια. Το ίδιο κάνει και μία αμαρτωλή στον Ιησού. Πριν πεθάνει ο Βούδας, μία γυναίκα πέφτει κλαίγοντας στα πόδια του όπως η Μαρία η Μαγδαληνή στον Χριστό.

Ο Κρίσνα μπαίνει πανηγυρικά στη Ματούρα όπως ο Χριστός στην Ιερουσαλήμ. Ο Βούδας ισχυρίζεται ότι υπήρχε πριν τη γέννησή του και πως θα ξανάρθει μετά το θάνατό του όπως ο Χριστός. Ο Βούδας, όπως και ο Χριστός, αναλήφθηκε στους ουρανούς και υποσχέθηκε τη βασιλεία τους. Όταν ο Κρίσνα ξανάρθει, θα σκοτεινιάσουν ο ήλιος και η σελήνη, τα άστρα θα πέσουν από τον ουρανό και η γη θα τρέμει. Τα ίδια λένε και οι... παπάδες. Κατά το θάνατο του Βούδα και του Κρίσνα, οι νεκροί βγήκαν από τους τάφους τους, ο κόσμος σκοτείνιασε και ο ήλιος χάθηκε. Έτσι έγινε και στο θάνατο του Ιησού.

Ο Ώρος συνελήφθη θεϊκά. Ο Βούδας με μία… αχτίδα από πέντε χρώματα, η οποία χάιδεψε τη μάνα του. Ο Ζαρατούστρα, από ένα μίσχο κάποιου φυτού. Ο θεός των αρχαίων Μεξικανών, Βιτσιλυποτσίτλι, από πούπουλα που έβαλε η μάνα του στο στήθος της. Η μάνα του φρύγα θεού, Άττι, Νάνα, συνέλαβε από ένα κουκούτσι που έπεσε στο στήθος της. Το ίδιο άσπιλα, άμωμα και άμολυντα, και η Μαρία με τον Χριστό.

Τα ίδια και με τον σταυρό, που ήταν πολύ διαδεδομένος στις προχριστιανικές θρησκείες. Σταυροί βρέθηκαν στις Ινδίες, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην Ελλάδα, στη Ρώμη, στην Ασσυρία, στη Φοινίκη, στην Περσία, στο Θιβέτ, στην Αίγυπτο. Από τους Μωαμεθανούς της Τύνιδας, τους μαύρους Αφρικανούς μέχρι και τους Ινδιάνους της Βραζιλίας. Σταυροί και στύλοι αναφέρονται και στη Βίβλο.

Αρκετά πριν τους χριστιανούς, το Πάσχα γιορταζόταν σε Ελλάδα, Ασσυρία, Βαβυλώνα, Αίγυπτο, Φοινίκη και Παλαιστίνη. Τότε, υποτίθεται, πως πέθαιναν και ανασταίνονταν οι Μίθρας, Άδωνις, Διόνυσος κ.ά. Στις 25 Δεκέμβρη γιόρταζαν τη γέννηση του Άδωνη, του Μίθρα, του Ταμμούζ, του Άττι και πολλών άλλων. Επίσης, Αγία Τριάδα διέθετε πολύς κόσμος εκείνη την εποχή. Από τις πιο διάσημες της εποχής, η σκανδιναβική Όδιν-Χένερ-Λόντουρ, οι βαβυλωνιακές, Άνου-Μπελ-Έα, Σιν-Σαμάς-Ιστάρ και Έα-Ντάμκινα-Ταμμούζ, η ινδική, Βράχμα-Σίβα-Βισνού, οι αιγυπτιακές, Άμμων Ρα-Μουτ-Χόνσου, Πταχ-Σοχμέτ-Νεφερτέμ, Όσιρις-Ίσις-Ώρος και Σομπέκ-Χαθόρ-Χόνσου.

Η ινδική Αγία Τριάδα, Βράχμα-Βισνού-Σίβα
Η μία θρησκεία φαίνεται πως αντέγραφε την άλλη και όπως γράφει και ο Ε. Γιαροσλάβσκι: «Αποδεικνύεται συγκριτικά ότι μέσα σε ταυτόσημες συνθήκες ζωής, εμφανίστηκαν στους διάφορους λαούς παρόμοιες θρησκευτικές δοξασίες και λατρείες, ότι οι λαοί, όταν έρχονται σε επαφή, παίρνουν ο ένας απ' τον άλλον τις θρησκευτικές δοξασίες και ότι, συχνά, κάθε νέα θρησκεία είναι σε μεγάλο βαθμό, μία παραλλαγή των θρησκειών που υπήρχαν ως τότε».

Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo