ΚΕΙΜΕΝΑ

Κείμενα

Υπάρχουν και αυτοί οι ιερείς...

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης, κ. Παύλος

✎ Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά... Από 'κει που έχεις σύρει τα μύρια όσα για την επίσημη Εκκλησία -αλλά και τη θρησκεία ενίοτε- και έχεις απαρνηθεί καθετί που συνδέεται με μαύρα ράσα, χρυσοποίκιλτα άμφια και εμβλήματα, ξαφνικά να κάνεις στην ουσία την πρώτη σου εξομολόγηση και μάλιστα δημόσια...

Πράγματι, μόνο σαν δημόσια εξομολόγηση θα μπορούσε να εκληφθεί το παρόν άρθρο, διότι αφενός μεν, δεν αναφέρεται μονάχα σε έναν εκλιπόντα εκπρόσωπο της Εκκλησίας, αφετέρου δε, διότι ο υποφαινόμενος δεν έχει εξομολογηθεί ποτέ του σε ιερωμένο, και ούτε πρόκειται να το κάνει.

Η περίπτωση του προσφάτως αποθανόντος Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης, Παύλου, είναι απ' αυτές που επιβεβαιώνουν το επιχείρημα ότι το τσουβάλιασμα δεν ενδείκνυται πάντα για να καυτηριάσεις μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που αντιπαθείς.

Σε γενικές γραμμές, ενδεχομένως να ισχύει αυτό που στις μεταξύ μας παρέες λέμε «όλοι οι ίδιοι είναι», όμως αυτό ισχύει σε γενικές γραμμές.

Μπορεί η πλειοψηφία των ιερέων, των πολιτικών, των δικαστικών, των γιατρών, των αστυνομικών, των δημοσιογράφων κ.ο.κ. να είναι αντιστοίχως μισάνθρωποι, διεφθαρμένοι, «τυφλοί», φοροφυγάδες, δολοφόνοι και φερέφωνα, όμως σε όλους υπάρχει η εξαίρεση στον κανόνα.

Και ο Μητροπολίτης Παύλος, ήταν μία φωτεινή εξαίρεση -από τις ελάχιστες- στον χώρο της Εκκλησίας.

Ασχέτως αν πιστεύει κανείς ή όχι στο Θεό, άλλος υπερβολικά και άλλος λιγότερο έως καθόλου, η περίπτωση του Μητροπολίτη Παύλου αποδεικνύει περίτρανα πως είναι άλλο πράγμα η Εκκλησία και άλλο η θρησκεία.

Όπως επίσης, είναι άλλο πράγμα η Εκκλησία ως θεσμός (όπου θεσμός βάλτε Ανώνυμη Εταιρία), και άλλο η Εκκλησία ως λαός, ως η απλή σχέση του πιστού με την πίστη του.

Ο Μητροπολίτης Σιατίστης αντιπροσώπευε ακριβώς αυτό. Την σχέση του πιστού με το Θεό του (όπως τον εκλαμβάνει κανείς).

Άλλωστε, η πίστη είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Δεν γράφει κάθε Κυριακή ο ιερέας το όνομά σου στο απουσιολόγιο εάν δεν πας εκκλησία, ούτε σε τιμωρεί ο Θεός επειδή δεν νηστεύεις.

Αντιθέτως, εάν είσαι αλληλέγγυος απέναντι στους συνανθρώπους σου, μπορεί ο Θεός -αν τελικά υπάρχει- να σε ανταμείψει. Κι ας μην φιλάς υποχρεωτικά και υποτακτικά το χέρι του κάθε παπά.

Ο Μητροπολίτης Παύλος ήταν ο παπάς που μπορούσε να φέρει όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας, ξανά κοντά στο Θεό.

Ένας άνθρωπος πράος που δίδασκε το Λόγο του Χριστού, όχι μόνο με τα λόγια -τα οποία πολλές φορές ακούγονται τετριμμένα και ανούσια- αλλά κυρίως με τις πράξεις, σε αντίθεση με τους περισσότερους «συναδέλφους» του.

Όταν έλεγε «Αγαπάτε αλλήλους», το εννοούσε πραγματικά, και προσπαθούσε να το αποδείξει με χειροπιαστά παραδείγματα. Δεν ήταν Αμβρόσιος, ούτε Άνθιμος, ούτε Σεραφείμ.

Δεν υποστήριζε το δικό τους υποκριτικό «Αγαπάτε αλλήλους» που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει να αγαπάτε μόνο τους «καθαρούς» Έλληνες χριστιανούς και παράλληλα να μισείτε τις πόρνες, τους ομοφυλόφιλους, τους άθεους, τους αριστερούς, τους μετανάστες, τους Εβραίους, τους Καθολικούς, τους μουσουλμάνους και γενικά όλους εκείνους, που λόγω διαφορετικών πεποιθήσεων ή καταγωγής, δεν είναι διατεθειμένοι να συνεισφέρουν στο παγκάρι της εκκλησίας.

Ήταν επίσης ένας αντιφασίστας παπάς ο οποίος δεν δίστασε από την αρχή να πάει κόντρα στο κυρίως ρεύμα, που ήθελε πολλούς από τους ρασοφόρους να κάνουν τεμενάδες στη ναζιστική συμμορία που λέγεται Χρυσή Αυγή.

Για την στάση του αυτή είχε απειληθεί και η ζωή του, όταν δήλωνε ανοικτά αυτό που κάθε εκπρόσωπος του Θεού θα έπρεπε να λέει με κάθε ευκαιρία: ότι είναι μία αντιχριστιανική οργάνωση που «βλασφημεί το λόγο του Χριστού εν τοις πράγμασι, όχι με τις λέξεις, και ακυρώνει τον ευαγγελικό λόγο».

Δεν φωτογραφήθηκε ακόμη ποτέ δίπλα σε χρυσαυγίτες, δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον άμβωνα για να κάνει πολιτική ή προπαγάνδα, δεν μοίραζε ποτέ μετά τη Θεία Λειτουργία ψηφοδέλτια δημάρχων μαζί με τρόφιμα, δεν συγκάλυπτε ποτέ περιπτώσεις βιασμών ανηλίκων, δεν έκανε ποτέ κηρύγματα μίσους.

Ο αποθανών Μητροπολίτης ήταν ένα πρότυπο ιερέα, ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους ιερείς, αν και για μερικούς -ακόμα και με την αλλαγή στάσης τους- δύσκολα ξεπλένεται το χυμένο τους δηλητήριο.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι σπάνια βρίσκεις ιερωμένους του ηθικού και πνευματικού επιπέδου του Παύλου.

Για την ακρίβεια, ίσως τους βρει κανείς στα πιο απομακρυσμένα χωριά αυτού του τόπου ή στις σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας πλάι στους «παπα-Ανυπόμονους» της εποχής.

Σε καμία περίπτωση όμως, πλάι σε «παπα-Δαμασκηνούς» και «παπα-Ιερώνυμους» (Α' και Β').

Μπορεί να μην διατηρώ και την καλύτερη σχέση απέναντι στη θρησκεία -πόσο μάλλον στην Εκκλησία και τους κάθε λογής δεσποτάδες- αλλά σίγουρα αν θα μπορούσα να περιγράψω με δύο λέξεις το πώς εκλαμβάνω την πίστη μου, θα χρησιμοποιούσα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Μητροπολίτη Παύλο.

Γιατί με το βίο του δεν δίδαξε τον κάλπικο χριστιανισμό του φαρισαϊσμού, της φιλαργυρίας, του δογματισμού και του διχασμού αλλά τον αληθινό χριστιανισμό.

Τον χριστιανισμό της αγάπης, της φιλευσπλαχνίας, της αλληλεγγύης, της ανιδιοτέλειας και της ανθρωπιάς.

Αρχών και ιδανικών που σπανίζουν στις μέρες μας.

Γιατί υπάρχουν και αυτοί οι ιερείς...
Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo