Αποψεις

απόψεις

Ψήφος ή αποχή; Ιδού η απορία...

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Ψήφος ή Αποχή; Ιδού ή απορία...

✎ Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

«Η ψήφος -έλεγε κάποτε ο Λίνκολν- είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Γιατί με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου, αλλά με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου». Σε αντιδιαστολή με τη ρήση αυτή του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, οι υπέρμαχοι της συνειδητής αποχής θα παρέθεταν ένα απόφθεγμα της αναρχικής πολιτικής ακτιβίστριας και δημοσιογράφου, Έμμα Γκόλντμαν, που έλεγε πως «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες».

Τα δύο αυτά ρητά, αποτελούν την ιδανική αφόρμηση για να εξετάσουμε εκτενέστερα, ένα προς ένα, τα σημεία που διαμορφώνουν το δίλημμα του τίτλου. Ψήφος ή αποχή; Συμμετοχή στις κάλπες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ή μη συμμετοχή; Ας ξεκινήσουμε λοιπόν...

Αυτή την στιγμή, βρισκόμαστε σε μία φάση όπου το πιο πιθανό σενάριο είναι να στηθούν τριπλές κάλπες το Μάιο και να «πάνε πακέτο» οι ευρωεκλογές μαζί με τις βουλευτικές και τις αυτοδικοικητικές εκλογές. Άλλωστε, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα βόλευε εξαιρετικά την κυβέρνηση που με όπλο την αποκαλούμενη «κοινωνική» της πολιτική (αύξηση κατώτατου μισθού, κατάργηση υποκατώτατου κλπ), την πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση αλλά και το σκάνδαλο Novartis, θα προτιμούσε να οδηγήσει το λαό στις κάλπες με όσο το δυνατόν πιο νωπές τις μνήμες του, παρά να ρισκάρει να ολοκληρώσει την τετραετία της τον Οκτώβριο -όσο γλυκιά κι αν είναι η καρέκλα- σε μία περίοδο όπου πολλά μπορεί να αλλάξουν.

Επομένως, τριπλές κάλπες. Προτού όμως απαντήσουμε στο ερώτημα «Ψήφος ή αποχή;», να διευκρινίσουμε ότι καθεμία από τις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις έχει διαφορετική σημασία. Με άλλα κριτήρια ψηφίζει κάποιος στις εθνικές/βουλευτικές εκλογές, με άλλα στις ευρωεκλογές και με άλλα στις αυτοδιοικητικές. Ειδικότερα, στις τελευταίες, αν απαριθμούσαμε τα κριτήρια με τα οποία ψηφίζει κάποιος για δήμαρχο ή περιφερειάρχη, το μόνο σίγουρο είναι ότι το κόμμα και η ιδεολογία θα έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα.

Αλλά ας επανέλθουμε στο κρίσιμο δίλημμα, βλέποντάς το καθολικά. Τα τελευταία 10 χρόνια, είμαστε μάρτυρες ενός πολιτικού φαινομένου χωρίς προηγούμενο: αυτό του «καλύτερου» διαχειριστή του μνημονίου.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου έφερε το μνημόνιο στην Ελλάδα και έπεσε από την κυβέρνηση Σαμαρά που υποσχόταν ότι θα το καταργήσει. Η κυβέρνηση Σαμαρά, όχι μόνο δεν το κατήργησε, αλλά έφερε ένα νέο μνημόνιο και κατόπιν έπεσε από την κυβέρνηση Τσίπρα που επίσης θα το καταργούσε (με ένα νόμο και ένα άρθρο!). Η κυβέρνηση Τσίπρα έφερε ένα νέο μνημόνιο με 222 υπογραφές βουλευτών και συνεχίζει μέχρι να πέσει και αυτή και να έρθει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να περάσει άλλο ένα.

Επομένως, το αμέσως επόμενο ερώτημα που μπορεί να κάνει ο μέσος Έλληνας είναι «Τι νόημα έχουν οι εκλογές;». Το τραγικό στην όλη υπόθεση -και εκεί κατά τη γνώμη μου θα κριθεί το αποτέλεσμα των εκλογών- είναι ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που θα πάνε στις κάλπες με το σκεπτικό πως αφού δεν έχει σημασία ποιος είναι στην εξουσία, και αφού ο Μητσοτάκης είναι τόσο φαιδρός που κάνει μέχρι και τον Τσίπρα να φαίνεται λιγότερο αντιπαθής, ας αφήσουμε τον Τσίπρα να συνεχίσει το έργο του μιας και τους άλλους τους είδαμε σαράντα χρόνια τι έκαναν.
Αυτό το επιχείρημα όμως, δηλώνει ξεκάθαρα παραίτηση.

Επίσης, δηλώνει και κάτι ακόμα: την ανυπαρξία σοβαρής εναλλακτικής πρότασης και την πολυδιάσπαση στο χώρο του αντιμνημονίου, ιδίως της Αριστεράς. Δεν μπορεί να εκληφθεί διαφορετικά το γεγονός ότι όλοι εκείνοι που θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, θα το κάνουν διότι, πέραν από τους παραπάνω λόγους, δεν εμπνέονται και από τους αρχηγούς των μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης που ενώ καταγγέλλουν αρειμανίως το μνημόνιο, έχουν διασπαστεί σε χίλια δυο κομμάτια.

Βέβαια, τα καμώματα της Αριστεράς τα μιμείται επάξια και η Άκρα Δεξιά, αφού το τελευταίο διάστημα τα συντηρητικά εθνικιστικά κόμματα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια (βλ. κόμμα Βελόπουλου, κόμμα Κρανιδιώτη, κόμμα Μαριά, κόμμα Δ. Καμμένου, κόμμα Συναδινού, κόμματα για τη Μακεδονία κλπ).

Με δεδομένο λοιπόν ότι δεν έχουν νόημα οι εκλογές, μία εναλλακτική λύση είναι η αποχή. Όχι όμως η απολιτίκ αποχή ή η αποχή του τύπου «είχα πιο σημαντικές δουλειές να κάνω από το να ψηφίσω ή είχα κανονίσει για καφέ με τους φίλους μου». Όπως σωστά θα έλεγε ο Μπρεχτ, «Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται». Οπότε, μιλάμε για τη συνειδητή αποχή. Την αποχή που συνεπάγεται τη συνολική αποστροφή προς το πολιτικό σύστημα. Με επιχειρήματα. Αυτή είναι μία υγιής και τίμια στάση και συμφωνώ αρκετά με τον «Πιτσιρίκο» σε ένα παλαιότερο άρθρο του, στο οποίο εξέφραζε τις ίδιες ακριβώς ανησυχίες (εδώ).

«Και λοιπόν, θα αλλάξει κάτι με το να απέχεις;», θα πει εύλογα κάποιος. «Γιατί με το να ψηφίζεις άλλαξε κάτι;», θα απαντήσει δικαίως ο άλλος και θα προσθέσει: «Εδώ το δημοψήφισμα, που αποτελεί το κατεξοχήν συστατικό στοιχείο της άμεσης δημοκρατίας, καταστρατηγήθηκε μέσα σε λίγες ώρες με τη μετατροπή του «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ». Οι εκλογές είναι το πρόβλημα;».

Εάν η αποχή ξεπεράσει το ποσοστό των τελευταίων εκλογών του Σεπτεμβρίου 2015 και αυξηθεί κατακόρυφα σε ποσοστό άνω του 60%, αυτό σημαίνει ότι όποια κυβέρνηση κι αν εκλεγεί, δεν θα έχει λαϊκή νομιμοποίηση, κάτι που θα κάνει τόσο τα κόμματα εξουσίας όσο και τους ξένους να φοβούνται για μία πιθανή εξέγερση στην Ελλάδα. Είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος να γίνει κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που ο κόσμος δεν βγαίνει στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί ούτε καν για τα στοιχειώδη.

Ας αφήσουμε όμως για λίγο στην άκρη την αποχή, και ας δούμε τι εναλλακτικές υπάρχουν από τα κόμματα που ζητούν την ψήφο μας.

Προσωπικά, δεν θα διστάσω να μιλήσω χωρίς περιστροφές. Αυτή τη στιγμή, το πολιτικό σύστημα είναι διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη σου δίνει περιθώρια να εμπιστευτείς κάποιο κόμμα. Ο απλούστατος λόγος είναι ότι το κάθε κόμμα κοιτάει το «μαγαζάκι» του, και όσο και αν κάποια από αυτά μιλούν εδώ και χρόνια για «ενότητα», «συστράτευση» και «ενιαίο Μέτωπο», τίποτα από αυτά δεν γίνεται πράξη.

Πολλοί θα υποστήριζαν ότι το μοναδικό κόμμα που παραμένει για δεκαετίες πιστό στις θέσεις και τις αρχές του, είναι το ΚΚΕ. Γιατί όμως μετά από όλη αυτή τη λαίλαπα των αντιλαϊκών μέτρων που πέρασαν και ρήμαξαν τη μεσαία τάξη και τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, το ΚΚΕ δεν τριπλασίασε τα ποσοστά του αλλά παραμένει «κολλημένο» στο 6%; Κάποιος θα απαντούσε, και σωστά, ότι το ΚΚΕ δεν λαϊκίζει όπως ο ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβει την εξουσία. Το θέμα βέβαια είναι πως η σχέση του ΚΚΕ με την εξουσία είναι όπως η σχέση του φασίστα με το διάλογο: και οι δύο τα αποφέυγουν όπως ο διάολος το λιβάνι.

Επιπλέον, δύο λόγοι που μπορούν πολύ εύκολα να κάνουν τον εν δυνάμει ψηφοφόρο να γυρίσει την πλάτη στο ΚΚΕ, είναι αφενός η ακλόνητη πίστη του Κόμματος ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, χαρακτηρίζοντας τους υπόλοιπους αριστερούς/κομμουνιστές/μαρξιστές/σοσιαλιστές ως «αντικομμουνιστές» (!), «οπορτουνιστές», «αναχώματα της αστικής τάξης και του κεφαλαίου» κλπ κοσμητικά επίθετα, και αφετέρου η λογική του «στα 'λεγα εγώ». Η λογική δηλαδή του να επαληθεύεται μετά από κάθε σημαντικό πολιτικό ζήτημα, επικαλούμενο τα μαρξιστικά τσιτάτα, αλλά ταυτόχρονα, όταν έρχεται η ώρα της κρίσης, να περιχαρακώνεται, να δειλιάζει, να βάζει την ουρά στα σκέλια και εν τέλει να εμπαίζει το εργατικό κίνημα.

Επομένως, με το να διαβάζεις μόνο αποσπάσματα του Μαρξ και του Ένγκελς για να ερμηνεύεις τυφλά τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα και να παριστάνεις τον μετά Χριστόν προφήτη, δεν ασκείς πολιτική. Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά καταλήγεις στο τέλος να είσαι εσύ ο οπορτουνιστής...

Κλείνοντας, η μόνη προϋπόθεση να σκεφτώ σοβαρά το ενδεχόμενο της ψήφου, είναι η ένωση και συμπόρευση όλων ανεξαιρέτως των δημοκρατικών/προοδευτικών/ριζοσπαστικών/επαναστατικών/διεθνιστικών/πατριωτικών δυνάμεων στο πλαίσιο της σύγκρουσης, της ρήξης και της ανατροπής με τα κάθε λογής «ιερατεία» που αποφασίζουν αντιδημοκρατικά για εμάς, χωρίς εμάς. Διαφορετικά η αποχή, την οποία απεχθάνομαι σαν λογική, θα είναι πολύ πιθανό σενάριο.

Για την ώρα, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες (αν και μοιάζει ουτοπία), καταθέτω -ύστερα από δική μου προτροπή- τη θέση του φίλου μου, Άρη Ελάτη, που φαίνεται να έχει ήδη αποφασίσει τι θα πράξει στην κάλπη. Και για μένα, βλέπουμε...

Ο φίλος, Άρης Ελάτης, προτείνει «Άκυρο» ως εξής, παίρνοντας το Λευκό ψηφοδέλτιο και γράφοντας:

«Προς ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, ΟΚΔΕ, Μ-Λ ΚΚΕ μ-λ, κλπ μικρά:

«Ό,τι συμφέρει το λαό πρέπει να συμφέρει και το κόμμα. Με αυτή τη βάση δεν θα βγούμε ποτέ μπερδεμένοι»

Άρης Βελουχιώτης

Για το απόλυτα αναγκαίο Μέτωπο σε πολιτικό, συνδικαλιστικό, κινηματικό και αντιφασιστικό επίπεδο.

Ανένταχτοι Πολίτες με ταξικό πρόσημο»

*Οι #syriza_xeftiles, #dhmar_xeftiles, ΠΛΕΥΣΗ, ΜΕΡΑ25 και ΕΠΑΜ δεν είναι Αριστερά.
Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo