Αποψεις

απόψεις

Αποκάλυψη: Ο δικαστής της δίκης του Άουσβιτς ήταν ένας φανατικός ναζιστής

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Αποκάλυψη: Ο «αδέκαστος» δικαστής των Ναζί ήταν φανατικός ναζιστής

Στην παγκόσμια ιστορία έμεινε ως το πρότυπο του αδέκαστου, μετρημένου και ακριβοδίκαιου δικαστή. Όταν μάλιστα διάβασε την απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου που έκρινε στη δεκαετία του '60 τους υπευθύνους του Άουσβιτς, δηλώνοντας πως «ορισμένοι εξ ημών δεν θα μπορέσουμε να αντικρίσουμε ξανά τα χαρούμενα κι ευτυχισμένα μάτια ενός παιδιού χωρίς να επανέλθουν στη μνήμη μας τα γεμάτα ερωτηματικά κι αγωνία μάτια των παιδιών που κατέληξαν στο Άουσβιτς», μπήκε για πάντα στο Πάνθεον των υποδειγματικών προσωπικοτήτων.

Η εφημερίδα Zeit τον είχε χαρακτηρίσει στο τέλος της δίκης ως «φανατικό της αντικειμενικότητας», ενώ η Welt τον είχε επαινέσει ως «πρότυπο σωφροσύνης». Στους είκοσι μήνες που διήρκεσε το Auschwitzprozess, ο Χανς Χοφμάγερ δεν έκανε καμία παραχώρηση στους δημοσιογράφους, δεν επέτρεψε τις τηλεοπτικές κάμερες στην αίθουσα και διηύθυνε τη δίκη με αυστηρό και δωρικό τρόπο.

Κι όμως, 60 χρόνια μετά, το «άσπιλο» και «αμόλυντο» παρελθόν του πρόκειται να αμαυρωθεί εξαιτίας κάποιων αποκαλυπτικών εγγράφων που ήλθαν στη δημοσιότητα: έως το 1945 ο Χοφμάγερ υπήρξε ένας φανατικός ναζιστής κι ένας στυγερός δικαστής.

Μολονότι ο πέλεκυς της δικαιοσύνης δεν έπεσε βαρύς για όλους τους κατηγορούμενους, ο Χανς Χοφμάγερ θεωρείτο έως σήμερα ένας τιτάνας του δικανικού συστήματος. Παρά τις συντριπτικές αποδείξεις που κατέθεσε στο δικαστήριο ο Φριτζ Μπάουερ -ο άνθρωπος που «ξετρύπωσε» τον εγκληματία Άντολφ Άιχμαν- από τους 20 Ναζί που κατηγορήθηκαν για εγκλήματα στο Άουσβιτς, μόνο έξι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη, ένδεκα σε κάθειρξη 14 ετών, και τρεις απαλλάχθηκαν λόγω έλλειψης αποδείξεων.

Η αυστηρότητα και η διάθεσή του να μην πολιτικοποιηθεί υπέρ το δέον η δίκη, παρακίνησε έναν νεαρό ερευνητή, Ματίας Ρίστιτς, να αναδιφήσει στα κρατικά αρχεία προκειμένου να προσθέσει και άλλα στοιχεία στη μνημειώδη βιογραφία του δικαστή. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, ο Χοφμάγερ ήταν ένας φανατικός ναζιστής που οδήγησε πολλές χιλιάδες γυναίκες σε εξαναγκασμένη στείρωση. Να σημειωθεί πως ο Ρίστιτς έχει ερευνήσει έως τώρα μόνον τα αρχεία που φθάνουν έως το 1939. Μετά την ημερομηνία αυτή, ο Χοφμάγερ είχε προαχθεί στην δικαστική ιεραρχία.

Στα δώδεκα χρόνια της επικυριαρχίας του Χίτλερ στη Γερμανία, οι «νόμοι περί υγιεινής κι ευγονικής» της «ανώτερης Αρίας φυλής» εφαρμόζονταν ενάντια σε αναπήρους, ανθρώπους με ψυχικά προβλήματα, επιληπτικούς, τυφλούς, κωφαλάλους, με αποτέλεσμα 300-400.000 άνθρωποι να καταλήξουν στα σφαγεία του ναζιστικού καθεστώτος. Μάλιστα, σε 5.000 ανέρχονται οι θάνατοι μόνον από τις επιπλοκές της στείρωσης.

Στα έγγραφα που αφορούν τον Χοφμάγερ περιλαμβάνεται και η υπόθεση μίας μικρής χωριατοπούλας, η οποία εξαναγκάσθηκε σε στείρωση επειδή είχε προσβληθεί από μηνιγγίτιδα, ασθένεια που δεν είναι κληρονομική. Όμως ο δικαστής αποφάνθηκε χωρίς οίκτο πως το κορίτσι «ήταν ηλίθιο» και πως «είχε αποτύχει σε όλα τα μαθήματα στο σχολείο» κι έπρεπε να στειρωθεί. Άλλες υποθέσεις που χειρίστηκε ο «υποδειγματικός» δικαστής αφορούν παιδιά με προβλήματα κοινωνικοποίησης, ή με ψυχολογικές διαταραχές. Ο Χοφμάγερ ως διαπρύσιος υποστηρικτής της ευγονικής, της αγνότητας της Αρίας φυλής, στράφηκε επίσης εναντίον και των επιληπτικών.

Το γεγονός ότι ο δικαστής της πρώτης δίκης του Άουσβιτς είχε υπηρετήσει στα έδρανα κι επί χιτλερικού καθεστώτος ήταν γνωστό. Μάλιστα, όταν επιλέγονταν οι δικαστές, ο πρώτος τη τάξει επιλαχών είχε απομακρυνθεί επειδή οι γονείς του είχαν καταδιωχθεί επί ναζιστικού καθεστώτος και εξ αυτού υπήρχαν υπόνοιες πως ενδεχομένως να μην ήταν αμερόληπτος. Ο Χοφμάγερ επελέγη ακριβώς επειδή είχε εργασθεί ως δικαστής κατά τη διάρκεια της χιτλερικής παντοδυναμίας κι επειδή δεν είχαν προκύψει ιδιαίτερες σκιές στη σταδιοδρομία του εκείνης της εποχής. Μάλιστα, ο Χένρι Όρμοντ, ένας από τους δικηγόρους της Auschwitzprozess, είχε χαρακτηρίσει «υποδειγματικό» τον τρόπο που διεξήγε τη δίκη.

Ο ίδιος ο Χοφμάγερ είχε απευθυνθεί προς τους κατηγορούμενους πως «ακόμη και στη στυγνότερη δικτατορία κανείς δεν μπορεί να λησμονεί την ανθρωπιστική του υποχρέωση απέναντι στους συνανθρώπους του». Αυτούς που επί δεκαετίες είχε λησμονήσει και ο ίδιος, όντας δικαστής κατά τη χιτλερική δικτατορία.

Με πληροφορίες από: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo