ΚΕΙΜΕΝΑ

Κείμενα

9+1 λόγοι για τους οποίους θα ψηφίσω στις Ευρωεκλογές (και μην με βρίσετε γι' αυτό)

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

9+1 λόγοι για τους οποίους θα ψηφίσω στις Ευρωεκλογές (και μην με βρίσετε γι' αυτό)

Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

Από τον Μάιο του 2012, στην πρώτη μου συμμετοχή ως ψηφοφόρος, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015, δεν απείχα από καμία εκλογική αναμέτρηση. Πήγαινα πάντα στην κάλπη, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου την περίφημη ρήση του Αβραάμ Λίνκολν πως «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα: γιατί με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου, αλλά με την ψήφο σου μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

Ωστόσο, εδώ και μερικούς μήνες, βρέθηκα για πρώτη φορά μπροστά στο δίλημμα «Ψήφος ή συνειδητή αποχή» από τις ευρωεκλογές. Οι λόγοι ήταν αρκετοί. Στην αρχή, ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος με κόμματα να ξεφυτρώνουν αριστερά και δεξιά σαν μανιτάρια. Έπειτα, η έλλειψη εμπιστοσύνης σε «επαγγελματίες πολιτικούς» και η ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων προσώπων. Μετά, το κλασικό ερώτημα που ταλανίζει κυρίως το χώρο της κομμουνιστικής Αριστεράς: «Καταγγέλλω την Ε.Ε. αλλά συμμετέχω στις ευρωεκλογές;».

Μέχρι που κάποια στιγμή, έφτασα να συμφωνήσω με αυτό που έλεγε κάποτε η αναρχική συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, Έμμα Γκόλντμαν: πως «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες». Και πράγματι σ' αυτό, ίσως είχε ένα δίκιο η Γκόλντμαν, αν αναλογιστούμε ότι όλες οι κοινωνικές ή εθνικές επαναστάσεις δεν περίμεναν τις εκλογές για να ξεσπάσουν.

«Και θα αλλάξει κάτι με το να μην ψηφίσεις;», είναι μία από τις συνήθεις ερωτήσεις που ακούγονται στις πολιτικές συζητήσεις. «Γιατί θα αλλάξει κάτι με το να ψηφίσω;», είναι η ανάλογη απάντηση. Τόσο οι αντίστοιχες ερωτήσεις όσο και οι αντίστοιχες απαντήσεις, έχουν από μία μικρή δόση αλήθειας. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε στην πράξη, και αν σκεφτόμαστε πάνω απ' όλα ρεαλιστικά.

Είναι όντως η αποχή, η λύση; Ως υπέρμαχος της αναγκαιότητας της συμμετοχής τόσο στις εκλογικές διαδικασίες όσο και στην πολιτική δράση, και σεβόμενος ΜΟΝΟ εκείνους που απέχουν συνειδητά αλλά παράλληλα είναι ενεργοί πολίτες που απλά πιστεύουν σε μία διαφορετική αντίληψη της κοινωνίας, και όχι «επαναστάτες του πληκτρολογίου», έχω 9 και πλέον λόγους να μην συμφωνώ με αυτή την άποψη.

1. Στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2014, η αποχή έφτασε το 40,6%. Αυτό όμως δεν εμπόδισε σε καμία περίπτωση τον ΣΥΡΙΖΑ να εκλέξει 6 ευρωβουλευτές, τη ΝΔ 5 ευρωβουλευτές, τη Χρυσή Αυγή 3 ευρωβουλευτές, την «Ελιά», το Ποτάμι και το ΚΚΕ από 2 ευρωβουλευτές, και τους ΑΝΕΛ έναν ευρωβουλευτή. Ακόμα και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, που το ποσοστό της αποχής αυξήθηκε στο 43,4%, αυτό δεν απέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει για την υπόλοιπη τετραετία με ένα 18% του εκλογικού σώματος.

2. Ακούμε συχνά ότι η αποχή, το λευκό και το άκυρο «πηγαίνουν» μόνο στο πρώτο κόμμα. Μύθος. Τα ποσοστά όλων των κομμάτων υπολογίζονται με βάση το εκλογικό μέτρο, δηλαδή τον αριθμό των ψηφισάντων που η ψήφος τους λογίζεται ως έγκυρη. Για παράδειγμα, στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, από το σύνολο των 9.840.525 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, οι 4.408.675 ψηφοφόροι επέλεξαν την αποχή, το λευκό και το άκυρο. Άρα, το εκλογικό μέτρο γίνεται από τα 10 (περίπου) εκατομμύρια που ήταν αρχικά, στα 5.431.850. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να επιλέξω αποχή-λευκό-άκυρο; Όχι, για τον απλούστατο λόγο ότι ενισχύονται τα ποσοστά όλων των κομμάτων, και δη περισσότερο των μεγαλύτερων εξαιτίας της αναλογικής του δύναμης. Επομένως, με την αποχή-λευκό-άκυρο δεν «τιμωρούμε» τα μεγάλα κόμματα, αλλά κάνουμε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

3. Είναι γνωστό ότι μία σειρά αποφάσεων που αφορούν την οικονομία, τα εργασιακά, το προσφυγικό, τα εθνικά θέματα, τα πνευματικά δικαιώματα στο διαδίκτυο κ.ο.κ., λαμβάνονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τους «γραφειοκράτες» των Βρυξελλών, προτού έρθουν προς ψήφιση στα εθνικά κοινοβούλια. Αυτό σημαίνει ότι όσοι ψηφίσουν στις ευρωεκλογές, συμφωνούν με αυτή τη λογική; Σαφέστατα και όχι. Αντίθετα, εάν υπάρχει ένα ισχυρό δημοκρατικό «αντιΕΕ» Μέτωπο μέσα στην Ευρωβουλή, θα μπορέσουν να ανατραπούν και τα όποια αντεργατικά (και όχι μόνο) νομοσχέδια κατατίθενται προς ψήφιση από το «ευρωιερατείο». Γιατί λοιπόν με την αποχή, να τους κάνουμε τη χάρη;

4. Η αποχή είναι μία «αντισυστημική», «αντισυμβατική» και «αντικομφορμιστική» επιλογή. Ψέμα. Στις ευρωεκλογές του 2014, η αποχή ξεπέρασε το 40% στις 24 από τις 28 χώρες, ενώ στις ευρωεκλογές του 2009, στο σύνολο των ευρωπαίων ψηφοφόρων, η αποχή είχε φτάσει στο 57%. Μήπως αυτή η επιλογή έστειλε το μήνυμα στους ευρωπαίους αξιωματούχους ότι δεν έχουν τη λαϊκή νομιμοποίηση; Ασφαλώς και όχι. Αντιθέτως, και μνημόνια επέβαλαν, και λιτότητα διαρκείας καθιέρωσαν, και «δοτούς» πρωθυπουργούς όρισαν, και δημοψηφίσματα ακύρωσαν.

5. Οι εθνικές εκλογές γίνονται (εκτός απροόπτου) κάθε τέσσερα χρόνια και οι ευρωεκλογές κάθε πέντε χρόνια. Είναι δημοκρατικό; Πάλι, όχι. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο όμως, οφείλουμε να ψηφίσουμε. Πολλοί άνθρωποι -συμπεριλαμβανομένου και εμού- δεν επιθυμούν αυτή τη σαθρή έως ανύπαρκτη αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή αυτό το σύνταγμα που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της εκάστοτε εξουσίας και των υπουργών της, αλλά μία πιο άμεση δημοκρατία με περισσότερα δημοψηφίσματα, συχνότερες εκλογικές αναμετρήσεις και ανακλητότητα των βουλευτών που οικειοποιούνται την ψήφο του εκάστοτε ψηφοφόρου. Για να γίνουν όμως όλα αυτά πράξη, οφείλουμε να στηρίξουμε και τις (έστω) λίγες δυνάμεις που τα πρεσβεύουν. Το σίγουρο πάντως, είναι ότι δεν πρέπει να απέχουμε. Γιατί, αν θεωρούμε (και σωστά) ότι μας θυμούνται μόνο κάθε 4-5 χρόνια, τότε το να μην ψηφίζουμε, το κάνουμε ακόμα χειρότερο.

6. Με το να ψηφίσεις κάποιο κόμμα στις ευρωεκλογές -ακόμα κι αν αυτό τάσσεται κατά της Ε.Ε. και του ευρώ- δεν σημαίνει ότι νομιμοποιείς το χαρακτήρα των ευρωεκλογών ή την «ιμπεριαλιστική εξάρτηση», όπως ισχυρίζεται για παράδειγμα στις φετινές ευρωεκλογές το ΚΚΕ μ-λ. Πέρα από το ηθικολογικό κομμάτι, υπάρχει και το τακτικίστικο της υπόθεσης. Εάν θες να αλλάξει κάτι, -εν προκειμένω να διαλύσεις αυτό το σαθρό οικοδόμημα συθέμελα- πρέπει να λειτουργήσεις με τακτικισμό. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, το μόνο κόμμα που πρέσβευε την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., ήταν το UKIP του ακρο-δεξιού ευρωσκεπτικιστή, Νάιτζελ Φάρατζ. Με την λογική των υπέρμαχων της αποχής, το κόμμα αυτό δεν θα έπρεπε να συμμετέχει στις ευρωεκλογές. Κι όμως, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των Βρετανών ψηφοφόρων που ψήφισαν Brexit και κατάφεραν να κάνουν πράξη (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) τον στόχο τους, επηρέαστηκαν από την πολυετή «αντιΕΕ» εκστρατεία του Φάρατζ (καλώς ή κακώς αυτό είναι μία άλλη ιστορία). Το κατάφεραν όμως.

7. Εάν τα κόμματα που αντιμάχονται την Ε.Ε. δεν πρέπει να συμμετέχουν στις ευρωεκλογές, με την ίδια λογική οι αναρχικοί δεν θα έπρεπε να ζητούν άδεια από την διεφθαρμένη αστική Δικαιοσύνη, οι κομμουνιστές δεν θα συμμετείχαν στις βουλευτικές εκλογές εφόσον δεν συμφωνούν με την αστική δημοκρατία και τον καπιταλισμό, οι νεο-φιλελεύθεροι δεν θα ζητούσαν ιδιωτικοποιήσεις που θα κατέληγαν σε ξένες κρατικές εταιρείες, και οι φασίστες δεν θα συμμετείχαν σε οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία εφόσον απεχθάνονται τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία γενικότερα. Όταν ο Λένιν στις αρχές της δεκαετίας του '20, άρχισε να εφαρμόζει τη φιλελεύθερη ΝΕΠ με την επαναφορά των ιδιωτικών επιχειρήσεων, την «επανομιμοποίηση» του εμπορίου και την απελευθέρωση της οικονομίας, οι Μπολσεβίκοι και τα μέλη του ΚΚΣΕ πίστευαν ότι μετά από τόσες μάχες στο όνομα του σοσιαλισμού, ο Λένιν έκανε στροφή από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό. Αυτό που δεν μπόρεσαν όμως να αντιληφθούν ήταν ότι ο Λένιν προέβη σε μία προσωρινή υποχώρηση με στόχο την οικονομική ανόρθωση της χώρας και την τελική νίκη του σοσιαλισμού. Συνεπώς, το «σύστημα» το χτυπάς από μέσα με τα εργαλεία που σου παρέχει.

8. Η αποχή έχει διττή ανάγνωση. Δεν σημαίνει μόνο αγανάκτηση, οργή και αποστροφή για το πολιτικό σύστημα. Σημαίνει και ηττοπάθεια, υποταγή, μοιρολατρία, ραγιαδισμός, ωχαδερφισμός (ή σταρχιδισμός επί το λαϊκότερον). Επίσης, πέρα από αυτό, είναι αόρατη και ανώνυμη, κάτι που σημαίνει πως αν σ' αυτές τις ευρωεκλογές έχουμε ένα ποσοστό αποχής της τάξης του 50%, δεν θα σημαίνει κατ' ανάγκη ότι όσοι απείχαν ήταν αηδιασμένοι από τα υπάρχοντα κόμματα. Πολλοί απ΄αυτούς, είναι και απολιτίκ άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τα κοινά και οι οποίοι θεωρούν ότι το να πας για καφέ με τους φίλους σου, είναι πολύ σημαντικότερο από το να διεκδικήσεις τις τύχες σου.

9. «Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής», έλεγε ο Μπρεχτ, «είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται». Στο ίδιο περίπου μήκος κύματος, κινούταν και ο Πλάτωνας που έλεγε πως «Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά, είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους κατώτερούς τους». Αν λοιπόν δεν συμμετέχουμε στα κοινά, όχι μόνο ως υποψήφιοι αλλά και ως ψηφοφόροι, τότε ποιος θα αποφασίζει για εμάς;

Εν κατακλείδι, με το να απέχεις (όχι μόνο στις ευρωεκλογές αλλά και γενικά στις εκλογές), εγχωρείς το δικαίωμα σε άλλους να αποφασίζουν για εσένα «χαρίζοντάς» τους την ψήφο σου. Και ναι, γνωρίζω πολύ καλά ότι αυτό το μοντέλο εκπροσώπησης και διακυβέρνησης δεν είναι το ιδανικό. Σίγουρα όμως, δεν θα αλλάξει με το να επιλέγεις την αποχή για «διαμαρτυρία». Και πίστεψέ με, δεν θα έχεις κανένα δικαίωμα μετά να διαμαρτύρεσαι για όσα ψηφίζονται εις βάρος σου. Καλή ψήφο!
Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo