Κειμενα

κείμενα

Αριστερή «αυτοχειρία»

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Αριστερή «αυτοχειρία»

Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

Οι Έλληνες «μίλησαν». Ο «κυρίαρχος» λαός αποφάσισε. Και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης φαίνεται ότι καλά κρατεί στη χώρα του ραγιαδισμού, της υποτέλειας και της πλήρους εξάρτησης από τους ξένους επιτηρητές.

Σε μία αμιγώς ευρωπαϊκή εκλογική αναμέτρηση όπου τα μόνα ζητήματα που δεν συζητήθηκαν ήταν το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, οι θέσεις των κομμάτων και ο ρόλος της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό στερέωμα, η συμμετοχή των πολιτών έλαβε ξεκάθαρα χαρακτηριστικά «εθνικών» εκλογών και η ψήφος τους, ήταν περισσότερο ψήφος τιμωρίας του ΣΥΡΙΖΑ παρά επιβράβευσης των υπόλοιπων κομμάτων εξουσίας.

Όπως ανέφεραν σε παλαιότερό τους άρθρο οι «Financial Times», ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε το τίμημα του εναγκαλισμού του με τον καπιταλισμό. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Τιμωρήθηκε για τα τέσσερα χρόνια κρατικής αναλγησίας, την αδράνεια του κρατικού μηχανισμού για τα 100 θύματα στο Μάτι, την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών και την παράλληλη περιφρόνηση όσων συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, καθώς και την «επιδοματική πολιτική» των τελευταίων βδομάδων που ρήμαξε την αξιοπρέπεια και το ηθικό των Ελλήνων και την μετέτρεψε σε προεκλογικό τρικ, με τον ίδιο τρόπο που την μετέτρεψε ανεπιτυχώς και η κυβέρνηση Σαμαρά το 2014.

Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη, δεν περίμενε ούτε εκείνη τέτοια επικράτηση, παρά τις συνεχείς βεβαιώσεις της ότι θα κερδίσει τις εκλογές. Η στήριξη των πολιτών στο κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, είχε αναμφισβήτητα μία χροιά ρεβανσισμού απέναντι στο κυβερνόν κόμμα. Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας προβληματίζει ιδιαίτερα, είναι το γεγονός ότι υπήρξαν περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι επιδοκίμασαν το προεκλογικό του πρόγραμμα. Ένα ακραία νεοφιλελεύθερο και αντιλαϊκό πρόγραμμα βασισμένο στη λογική της επταήμερης εργασίας, του «ξεπερασμένου» οκτάωρου, του ασφαλιστικού Πινοσέτ, της βαθιά ταξικής κοινωνίας, και της ισοπέδωσης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους, και μάλιστα μετά από δέκα χρόνια πολιτικών λιτότητας.

Από 'κει και πέρα, το ΚΙΝΑΛ και το ΚΚΕ που τερμάτισαν στην τρίτη και την τέταρτη θέση αντίστοιχα, πανηγυρίζουν ως οι νικητές των εκλογών όταν συγκριτικά με τις ευρωεκλογές του 2014, και τα δύο κόμματα σημείωσαν πτώση 0,2-0,3 μονάδων.

Όσον αφορά δε το κεφάλαιο «Ακροδεξιά», μπορεί στα θετικά της έκβασης των αποτελεσμάτων να συγκαταλέγεται η συρρίκνωση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στο μισό της προηγούμενής της εκλογικής επίδοσης, ωστόσο αν αναλογιστούμε ότι ένα άλλο 4% «μετακόμισε» στην επίσης ακροδεξιά «Ελληνική Λύση» των φραχτών, των ναρκοπεδίων και της θανατικής ποινής, τότε θα παρατηρήσουμε ότι η ακροδεξιά δεν ηττήθηκε ολοσχερώς αλλά εξακολουθεί να αποτελεί μία «μαύρη» σταθερά της τάξης του 8-9% στην ελληνική κοινωνία.

Αρνητικός παράγοντας (για μία ακόμα φορά) στις πολιτικές εξελίξεις, η ήττα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς η οποία δεν δείχνει να μαθαίνει ποτέ από τα παθήματά της. Σε μία εποχή όπου οι πολιτικές και εκλογικές συνεργασίες είναι εκ των ων ουκ άνευ, οι αριστερές, ριζοσπαστικές, αντικαπιταλιστικές και αντισυστημικές δυνάμεις αντί να συσπειρωθούν γύρω από ένα ενιαίο πολιτικό Μέτωπο με ένα (έστω) μεταβατικό πρόγραμμα 4-5 βασικών θέσεων, προτίμησαν να ακολουθήσουν το δρόμο της περιχαράκωσης, της εσωστρέφειας και της απομόνωσης.

Με εξαίρεση το ΜέΡΑ25 το οποίο θεωρείται περισσότερο ένα κόμμα κεντροαριστερό και σοσιαλδημοκρατικό, και που για 0,01% δεν κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτή, όλα τα υπόλοιπα κόμματα που σε γενικές γραμμές συμφωνούν σε μία σειρά από ζητήματα (Πλεύση Ελευθερίας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ) συγκέντρωσαν από 1,6%, 0,6% και 0,5% αντίστοιχα, κάτι που αθροιστικά ισοδυναμεί (στο περίπου) με τα ποσοστά του ΜέΡΑ25.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι μία εκλογική συνεργασία των τριών αυτών κομμάτων θα συγκέντρωνε απαραίτητα ένα 2,8%. Ενδεχομένως, να συγκέντρωνε μικρότερο ποσοστό, αλλά ίσως και πολύ μεγαλύτερο καθώς όταν ο ψηφοφόρος βλέπει την ενότητα να γίνεται πράξη (έστω και στη λογική του «χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χώρια»), τότε υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Αντ' αυτού, η Πλεύση Ελευθερίας εμφανίστηκε ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπερασπίστηκε την «ιδεολογική της καθαρότητα» σαν άλλο ΚΚΕ, και η ΛΑΕ, μολονότι ανέλαβε την ευθύνη για την εκλογική αποτυχία ασκώντας την αυτοκριτική της, φαίνεται ότι παρά τις προσπάθειές της για τη συγκρότηση ενός συνασπισμού των δυνάμεων του λεγόμενου «αντιμνημονιακού» χώρου, δεν βρίσκει ανταπόκριση.

Οι πρόσφατες ευρωεκλογές απέδειξαν ότι τα κόμματα της κρίσης (Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, ΑΝΕΛ) αφανίστηκαν από τον πολιτικό χάρτη.

Οι πρόωρες εκλογές που κήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας για τις 7 Ιουλίου, είναι η τελευταία ευκαιρία για εκείνες τις δυνάμεις που «κατέβηκαν» αυτόνομα αλλά και απείχαν από τις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου, να αφήσουν πίσω τις ιδεολογικο-κομματικές τους διαφορές και να κάνουν το ένα βήμα παραπάνω, συμμετέχοντας σε ένα κοινό ψηφοδέλτιο.

Διαφορετικά, δεν αργεί ο καιρός που και αυτά θα αποτελούν «είδη προς εξαφάνιση». Και τότε, ο δικομματισμός θα θριαμβεύσει, η ακροδεξιά θα ξανασηκώσει κεφάλι, και η περιβόητη Τ.Ι.Ν.Α. θα είναι ο μεγάλος νικητής των επόμενων και μεθεπόμενων εκλογών.
Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo