Κειμενα

Κείμενα

Για ποια Ευρώπη μιλάμε και ποια Ευρώπη θέλουμε;

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Για ποια Ευρώπη μιλάμε και ποια Ευρώπη θέλουμε;

Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας


Ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης με λαούς διαφορετικών εθνικοτήτων. Δίπλα στο στρατόπεδο αυτό, λειτουργούν μερικές από τις ισχυρότερες τράπεζες στον κόσμο και κάποιες από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές αλυσίδες ταχείας εστίασης.

Στις μεν τράπεζες, υπάρχει η δυνατότητα ενός συγκεκριμένου ορίου ανάληψης χρημάτων και στις δε αλυσίδες, μία πληθώρα fast food που όμως ικανοποιούν τις ανάγκες μόνο των λίγων και οικονομικά πιο εύρωστων.

Κάποια στιγμή, μία ομάδα ατόμων από χώρες του Νότου όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία, ξεσηκώνονται εναντίον των υπευθύνων των στρατοπέδων ζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, ελευθερία και ανεξαρτησία. Σε πρώτη φάση οι διοικητές κάνουν πως δεν ακούν. Νομίζουν ότι οι κραυγές των κρατουμένων, αργά ή γρήγορα, θα κωπάσουν.

Στην πορεία όμως, οι κραυγές μετατρέπονται σε πορείες διαμαρτυρίας και το άτυπο αυτό κίνημα, βρίσκει την στήριξη των Βρετανών αλλά και των Γάλλων. Τότε, οι διοικητές αντιλαμβάνονται ότι η «ομαλή» λειτουργία του στρατοπέδου κινδυνεύει.

Έτσι, προκειμένου να αποτρέψουν μία πιθανή εξέγερση τους επιβάλλουν, χωρίς τη θέλησή τους, ένα μνημόνιο «συνεργασίας» λέγοντάς τους πως θα τους «σώσουν» από τα κρεματόρια αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα τους διώξουν από το στρατόπεδο.

Για την ιστορία, το στρατόπεδο αυτό λέγεται «Ευρωπαϊκή Ένωση» και οι διοικητές του ονομάζονται «ευρωπαίοι επίτροποι».

------

Δύο βδομάδες λοιπόν πριν από τις ευρωεκλογές, καλούμαστε να αποφασίσουμε μέσα από μία σειρά ψευτοδιλημμάτων που καλλιεργούν σκόπιμα κυρίως τα κόμματα του νέου κακέκτυπου δικομματισμού, ποια Ευρώπη θέλουμε.

Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ θέτει το δίλημμα: «Πρόοδος και ίσα δικαιώματα ή συντήρηση και νεοφιλελευθερισμός». Η δε ΝΔ, αυτό της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή της αβεβαιότητας και του λαϊκισμού» (αριστερού και ακροδεξιού).

Στην ουσία όμως, πρόκειται για μία πασιφανή εξαπάτηση των πολιτών διότι για παράδειγμα, ποιος από τους προοδευτικούς και δημοκράτες Έλληνες που δεν συντάσσονται με τον ΣΥΡΙΖΑ, επιθυμεί τις επιβαλλόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές (που ο ίδιος εφάρμοσε) και την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη (που ο ίδιος εξέθρεψε);

Και τα δύο αυτά κόμματα (μαζί με τα πρόθυμα συνεταιράκια τους), μολονότι θέλουν να μας πείσουν ότι τους χωρίζει άβυσσος, η μοναδική τους διαφορά έγκειται στο ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα το μνημόνιο και τα προαπαιτούμενά του (πλεονάσματα, ιδιωτικοποιήσεις κ.α), διότι πολύ απλά και οι δύο συναινούν στην άποψη πως όσοι αμφισβητούν το «σύστημα», είναι «λαϊκιστές», «αντιευρωπαίοι», «αντιδημοκράτες» και άλλα συναφή.

Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δώσει τα διαπιστευτήριά της. Είναι αυτή που έχει καταστρατηγήσει κάθε έννοια δικαίου και δημοκρατίας, υποχρεώνοντας τους λαούς να συμβαδίσουν με μία πολιτική και οικονομική λογική την οποία απορρίπτουν στην πράξη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι όπου κι αν έγιναν εκλογές ή δημοψηφίσματα που αφορούσαν άμεσα το μέλλον της Ε.Ε. αλλά και της ευρωζώνης, αυτά είτε αγνοήθηκαν είτε επαναλήφθηκαν, επειδή τα αποτελέσματα δεν ήταν... αρεστά στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η επανάληψη του δημοψηφίσματος στη Δανία το 1992 για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (αρχικά καταψηφίστηκε με 50,7% αλλά πέρασε με 56,7% ένα χρόνο μετά), η επανάληψη του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία το 2001 για τη Συνθήκη της Νίκαιας (απορρίφθηκε με 53,8% αλλά πέρασε ένα χρόνο αργότερα με 62,9%), η αγνόηση της ετυμηγορίας των Γάλλων (54,6% κατά) και των Ολλανδών (61,5% κατά) στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα το 2005, η επανάληψη του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία το 2008 για τη Συνθήκη της Λισαβόνας (απορρίφθηκε με 53,4% αλλά πέρασε με 67,1% ένα χρόνο μετά), αλλά και η αγνόηση του 61,3% των Ελλήνων στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 με τη μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ.

Παρόμοιες καταστάσεις επίσης, συνέβησαν με το Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου το 52% των Βρετανών ψήφισαν υπέρ της εξόδου από την Ε.Ε., και παρόλ' αυτά, ύστερα από 3 χρόνια, η χώρα παραμένει στην Ε.Ε., αλλά και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στην Ιταλία, όπου η Ε.Ε. πίεζε για επαναδιεξαγωγή των εκλογών, επειδή θεώρησε το αποτέλεσμα... επικίνδυνο για τα συμφέροντά της.

Επομένως, για ποια Ευρώπη μιλάμε;

Η άποψη που λέει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε υπέρ των εθνών και των λαών, δεν αποτελεί παρά έναν από τους μεγαλύτερους μύθους του 20ου αιώνα. Πλέον, ακόμα και οι πάλαι ποτέ ένθερμοι θιασώτες της «Ενωμένης Ευρώπης» έχουν καταλάβει ότι η Ε.Ε. δεν ιδρύθηκε για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την ευημερία των πολιτών αλλά για την υπεράσπιση των επιχειρηματικών συμφερόντων των πολυεθνικών και του μεγάλου κεφαλαίου.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με την άποψη ότι η Ε.Ε. μπορεί να εκδημοκρατιστεί ή ότι είναι μονόδρομος οι «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». Δεν είναι δυνατόν μία οικονομική και νομισματική Ένωση με τον τρόπο που είναι δομημένη, με τα λόμπι, τις τράπεζες, τα καρτέλ των πολυεθνικών, τις επιτροπές και τους διακυβερνητικούς της οργανισμούς να λειτουργήσει δημοκρατικά, προς όφελος των πολλών. Πρόκειται ξεκάθαρα περί αυταπάτης, και όσοι την πιστέψουν, θα «φάνε» για μία ακόμα φορά τα μούτρα τους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση για τα επόμενα χρόνια, θα οδηγηθεί σε περαιτέρω ολοκλήρωση, με βάση την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου του 2017, η οποία θα προβλέπει μεταξύ άλλων κοινό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, τη δημιουργία ενός «υπουργού Οικονομικών της Ε.Ε.», υπεύθυνου για το ταμείο της Ευρωζώνης, αλλά και τη μετατροπή της ανεπίσημης συνάντησης των υπουργών Οικονομικών των κρατών-μελών σε επίσημο υπουργικό συμβούλιο.

Άραγε, αυτή την Ευρώπη θέλουμε;

Σε αυτές τις ευρωεκλογές, η Ευρώπη θα δεχθεί δυστυχώς ένα γερό χαστούκι από την ακροδεξιά. Οι λόγοι, είναι λίγο-πολύ γνωστοί: οι πολιτικές λιτότητας με την υπογραφή των δύο μεγαλύτερων ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου, των συντηρητικών και των σοσιαλδημοκρατών, η προσφυγική κρίση, η ανεργία, και η ατολμία της Αριστεράς σε συνδυασμό με την πολυδιάσπασή της.

Απέναντι λοιπόν σε μία Ευρώπη-φρούριο που διολισθαίνει όλο και περισσότερο στο ρατσισμό και το φασισμό, σε μία φεντεραλιστική Ευρώπη που καταργεί την έννοια του έθνους-κράτους, τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και τη λαϊκή κυριαρχία, που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών και των προσφύγων, και έχει ως βασικό σκοπό τη σωτηρία των τραπεζών και όχι των ανθρώπων, οφείλουμε να ορθώσουμε το ανάστημά μας και να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης για να διεκδικήσουμε μια διαφορετική Ευρώπη.

Μια Ευρώπη του διεθνισμού, της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της πραγματικής δημοκρατίας, της ισότητας και της οικονομικής ευημερίας.

Για να μην αποφασίζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς.

Για να είμαστε επιτέλους εμείς, οι αφέντες στον τόπο μας.
Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo