ΚΕΙΜΕΝΑ

Κείμενα

Επιστροφή στην «κανονικότητα» ενός κακέκτυπου δικομματισμού

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

Επιστροφή στην «κανονικότητα» ενός κακέκτυπου δικομματισμού

 Γράφει ο Σωτήρης Ζιώμας

Επιτέλους, έχουμε κυβέρνηση. Και μάλιστα αυτοδύναμη! Μία κυβέρνηση ισχυρή, με πρωθυπουργό όλων των Ελλήνων. Ασχέτως αν εκπροσωπεί μόνο το 22,6% του εκλογικού σώματος.

Μία κυβέρνηση με νέα, άφθαρτα και ικανά πρόσωπα. Ασχέτως αν τα περισσότερα απ' αυτά έχουν κριθεί στο παρελθόν και είναι υπόλογα για τη χρεοκοπία της χώρας, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και την καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου.

Μία κυβέρνηση ενός κόμματος φιλελεύθερου, δημοκρατικού και πατριωτικού. Ασχέτως αν η πλειοψηφία των στελεχών του τρέφονται για δεκαετίες με κρατικό χρήμα και έχουν ξεπουλήσει τη χώρα κομμάτι-κομμάτι σε μία δράκα ξένων και ντόπιων ολιγαρχών.

Τέτοιος ομαδικός αυνανισμός στην κάλπη, δεν πρέπει να έχει υπάρξει πουθενά στον πλανήτη. Μετά από 10 χρόνια ανελέητης μνημονιακής λαίλαπας, ο έλληνας ψηφοφόρος, αντί να εκφράσει την οργή του με ταξικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, επέλεξε να τιμωρήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά του στροφή προκειμένου να φέρει την αυθεντική δεξιά στην εξουσία.

Ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Δανία κ.α.) οι παραδοσιακές κυρίαρχες δυνάμεις του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού Συντηρητικών-Σοσιαλδημοκρατών κατέρρευσαν σαν «χάρτινος πύργος», στην Ελλάδα ο διπολισμός όχι απλά επέστρεψε στα προ κρίσης ποσοστά του, ξεπερνώντας αθροιστικά το 70%, αλλά επέστρεψε στην πιο ακραία κακέκτυπη μορφή του.

Από το μεταπολιτευτικό δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, φτάσαμε στο μεταμνημονιακό δίπολο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κατασκευασμένο δίπολο-καρικατούρα το οποίο βρήκε πρόσφορο έδαφος σε μία κοινωνία που ήδη βρίσκεται σε αποσύνθεση. Ο νέος δικομματισμός που φαίνεται να παγιώνεται στο πολιτικό σκηνικό με το κάλπικο δίλημμα «Δεξιά-Αντιδεξιά» και «Νεοφιλελευθερισμός ή σοσιαλδημοκρατία», δεν έχει τα χαρακτηριστικά που ενδεχομένως να είχε στις αρχές της Μεταπολίτευσης. Πρόκειται για ένα σαθρό διπολισμό που, αργά ή γρήγορα, θα «σπάσει» για τον απλούστατο λόγο ότι δεν εμπερικλείει το βασικό δίλημμα που παραβλέπουν και οι δύο φαινομενικά αντίρροπες δυνάμεις: «Εθνική ανεξαρτησία ή ευρω-νατοϊκή υποτέλεια».

Είναι εκείνο το δίλημμα το οποίο δεν διαφέρει και κατά πολύ από το πάντα επίκαιρο δίλημμα «Σοσιαλισμός ή (οπισθοδρόμηση στη) βαρβαρότητα» που είχε διατυπώσει για πρώτη φορά ο Φρίντριχ Ένγκελς και παραθέσει στο δοκίμιό της «The Junius Pamphlet» (Το Φυλλάδιο του Ιουνίου) το 1916, η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Ο κακέκτυπος αυτός δικομματισμός ωστόσο, έχει και έναν ιδιότυπο ενισχυμένο «μπαλαντέρ». Μία χρήσιμη εφεδρεία που μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις, όταν αυτές οδηγηθούν σε πλήρες πολιτικό αδιέξοδο. Το ΚΙΝΑΛ αποτελεί μία από αυτές τις χρήσιμες εφεδρείες που -ως κόμμα του κέντρου πια- το οποίο «ακροβατεί» μεταξύ κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς, μπορεί να συνεργαστεί με τον οποιοδήποτε: είτε με τον σοσιαλδημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ είτε με τη νεοφιλελεύθερη ΝΔ.

Το ΚΚΕ από την άλλη, απέδειξε για πολλοστή φορά ότι είναι το κόμμα-μπετόν του Κοινοβουλίου. Η αδυναμία του να ξεκολλήσει από το 5,5% και να εκφράσει πολιτικά αλλά και εκλογικά ένα μεγάλο τμήμα των απογοητευμένων αριστερών ψηφοφόρων που βλέπουν τα εργασιακά τους δικαιώματα να εξαϋλώνονται και το εισόδημά τους να μειώνεται δραματικά, αποδεικνύει ότι το ενδιαφέρει περισσότερο να ικανοποιήσει το δικό του κομματικό στρατό, λειτουργώντας ως «μουσείο» που καπηλεύεται τους ιστορικούς αγώνες και κατακτήσεις του λαού, παρά να αποτελέσει εκείνο το «γρανάζι» που θα θέσει σε εφαρμογή τη μαζική αντεπίθεση της εργατικής τάξης απέναντι στα σχέδια της άρχουσας τάξης. Η ατολμία και ο οπορτουνισμός του άλλωστε σε κρίσιμες περιστάσεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα το δημοψήφισμα του '15, ήταν ενδεικτικός του πρίσματος με το οποίο εξετάζει την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Παράλληλα, η επιστροφή στην «κανονικότητα» του δικομματισμού οδήγησε και στο μοναδικό ίσως ευχάριστο νέο του εκλογικού αποτελέσματος: την ολοκληρωτική συντριβή της Χρυσής Αυγής. Το αποδεκατισμένο πλέον ναζιστικό μόρφωμα, αφού έκανε όλη τη «βρώμικη» δουλειά για την οποία είχε τοποθετηθεί με τις πλάτες ενός ολόκληρου πολιτικού, επιχειρηματικού και μιντιακού κατεστημένου, πετάχτηκε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας σαν «στυμμένη λεμονόκουπα» προκειμένου να παραδώσει τη σκυτάλη στο έτερο υπερσυντηρητικό ακροδεξιό κόμμα το οποίο θα καλύψει το κενό της στη Βουλή, την Ελληνική Λύση.

Το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «σοβαρή» Χρυσή Αυγή που επιθυμούσε διακαώς στην εξουσία, ο κονφερασιέ του ΣΚΑΪ και βουλευτής (πλέον) της ΝΔ, Μπάμπης Παπαδημητρίου. Εξάλλου η πρόθεση του νέου αυτού κόμματος είναι ήδη γνωστή: να αποτελέσει το αναγκαίο εκείνο «δεκανίκι» που θα στηρίξει όλη την ακροδεξιά ατζέντα της ΝΔ στο Κοινοβούλιο όπως την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, την πάταξη της «ανομίας» στα Εξάρχεια, την ενίσχυση της αστυνομοκρατίας και τη σκληρή αντιμεταναστευτική πολιτική.

Όσο για το τελευταίο κόμμα που συμπληρώνει τη σύνθεση του Κοινοβουλίου, το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη, είναι ακόμα άγνωστο τι στάση θα κρατήσει εντός της Βουλής, αν και το πιο πιθανό είναι να αποτελέσει κι εκείνο έναν χρήσιμο «μπαλαντέρ» που πότε θα υπερψηφίζει και πότε θα καταψηφίζει τα νομοσχέδια που θα κατατίθενται στη Βουλή. Όπως άλλωστε έχει δηλώσει ο ίδιος ο Γ. Βαρουφάκης, θα συνεργαζόταν υπό προϋποθέσεις και με τον ΣΥΡΙΖΑ και με τη ΝΔ.

Η προσωπική μου εκτίμηση πάντως, είναι ότι τόσο η εθνικιστική Ελληνική Λύση όσο και το σοσιαλφιλελεύθερο ΜέΡΑ25 θα έχουν ημερομνηνία λήξης. Όχι τόσο για λόγους ιδεοληπτικούς, όσο κυρίως για λόγους καθαρά ηγεμονικούς, με τη μεν Ελληνική Λύση να απορροφάται από τη ΝΔ και το δε ΜέΡΑ25 να καταλήγει σε ένα νέο «Ποτάμι» με διασπαστικές τάσεις.

Για το τέλος, δεν θα μπορούσαν να μην αναφερθούν συνοπτικά και τα κόμματα που δεν κατάφεραν να περάσουν το κατώφλι του Κοινοβουλίου.

Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, πλήρωσε το τίμημα της άρνησης συνεργασίας με τα υπόλοιπα κόμματα που κινούνται στο πλαίσιο της σύγκρουσης με την αυταρχική και νεοφιλελεύθερη Ε.Ε. (ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ), καταγράφοντας μία ελαφρά μεν πτώση στα ποσοστά της, που όμως δεν δίνει ούτε καν τη δυνατότητα της δημιουργίας μιας ισχυρής εξωκοινοβουλευτικής αντιπολιτευτικής δύναμης, ικανής να προωθήσει όλα αυτά τα αιτήματα που δεν θα προβάλουν τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Η Ένωση Κεντρώων φαίνεται πως έκλεισε κι αυτή τον κύκλο της, όπως τα κόμματα της προηγούμενης Βουλής που δεν κατήλθαν στις εκλογές (Ποτάμι, ΑΝΕΛ), τείνοντας σταδιακά στα ποσοστά με τα οποία ήταν γνωστή εδώ και δεκαετίες.

Τον κύκλο τους όμως, φαίνεται πως έκλεισαν και τα άλλα τρία κόμματα που διεκδικούσαν με μεγαλύτερη αισιοδοξία από ότι στις ευρωεκλογές την ψήφο των πολιτών. Το ιστορικά χαμηλό ποσοστό της ΛΑΕ (0,28%), αλλά και η περαιτέρω συρρίκνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (0,41%), είναι βέβαιο ότι θα πυροδοτήσουν σημαντικές εξελίξεις στο εσωτερικό τους, που ίσως καταλήξουν σε μαζικές αποχωρήσεις συνιστωσών/τάσεων ή ακόμα και στην πλήρη διάλυσή τους. Όσο για το ΕΠΑΜ, μπορεί η εκλογική συνεργασία με το ΑΚΚΕΛ και άλλες μικρότερες δυνάμεις να έγινε στο πλαίσιο της ένωσης του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου, ωστόσο το χαμηλό ποσοστό που κατέγραψε (0,50%), καθιστά ολοένα και πιο πιθανό το ενδεχόμενο απομόνωσής του, με δεδομένους τους ήδη παγιωμένους πολιτικούς και ιδεολογικούς συσχετισμούς.

Οι πρώτες μέρες της διακυβέρνησης ΝΔ προμηνύουν ήδη κοινωνικές αναταράξεις. Η κυβέρνηση μπορεί ακόμα να πλέει σε πελάγη ευτυχίας μετά την απόλυτη επικράτησή της στις εθνικές, ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές εκλογές, ωστόσο η περιβόητη «παλινόρθωση της Δεξιάς» θα αρχίσει πολύ σύντομα να δέχεται τα πλήγματα της δικής της επιθετικής της πολιτικής, με αποτέλεσμα να βρεθούμε ξανά σε νέο αδιέξοδο. Άλλωστε, όπως έχει δείξει η ιστορία, οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη είναι για να πέφτουν.

Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo