ΚΕΙΜΕΝΑ

Κείμενα

ΕΕΚ, ΕΠΑΜ, Μ-Λ ΚΚΕ και ΟΚΔΕ απαντούν στις ερωτήσεις του Non Paper

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

ΕΕΚ, ΕΠΑΜ, Μ-Λ ΚΚΕ και ΟΚΔΕ απαντούν στις ερωτήσεις του Non Paper

Λίγες ημέρες πριν από την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση της 7ης Ιουλίου, το Non Paper απηύθυνε κάλεσμα προς όλα τα δημοκρατικά εξωκοινοβουλευτικά κόμματα που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών και δεν έχουν την ανάλογη προβολή με τα εντός Βουλής κόμματα προκειμένου να απαντήσουν σε ένα μίνι κοινό διακομματικό ερωτηματολόγιο.

Τα κόμματα που ανταποκρίθηκαν στην πρωτοβουλία αυτή, ήταν με αλφαβητική σειρά το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ-Τροτσκιστές), το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ), το Μαρξιστικό-Λενινιστικό ΚΚΕ (Μ-Λ ΚΚΕ) και η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ).

Τα τέσσερα αυτά εξωκοινοβουλευτικά κόμματα απάντησαν σε 5 κοινά ερωτήματα που τους υποβάλαμε τα οποία αφορούν στο πολιτικό τους στίγμα ενόψει των επερχόμενων εκλογών, την αποτίμηση του αποτελέσματος των Ευρωεκλογών, τις βασικές προγραμματικές τους θέσεις, τις εκλογικές συνεργασίες αλλά και την επόμενη μέρα.

Ερώτηση 1η: Με ποιο πολιτικό στίγμα κατεβαίνετε στις εκλογές, και ποιο το διακύβευμα αυτής της εκλογικής μάχης;

ΕΕΚ: Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα κατεβαίνει, όπως και σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, με ανεξάρτητα ψηφοδέλτια ως ΕΕΚ-Τροτσκιστές. Δεν θεωρούμε ότι μπορούν να σώσουν την χώρα και το λαό της αυτοί που μας κατέστρεψαν επιβάλλοντας τις εντολές της τρόικα, η δεξιά ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ, που κάνοντας το ΟΧΙ του λαού ΝΑΙ στην τρόικα με το τρίτο μνημόνιο, άνοιξε τον δρόμο στην ρεβανσιστική Δεξιά. Ο αληθινός, αν και αόρατος πρωταγωνιστής για το τί θα συμβεί μετά την 7η Ιουλίου, είναι η επιδεινούμενη καπιταλιστική κρίση, που τα βάρη της θα θελήσουν να τα ρίξουν πάλι στις πλάτες του λαού τόσο η νεοφιλελεύθερη μαύρη Δεξιά του «Κούλη», του Άδωνη και του Βορίδη, όσο κι ο συνθηκολόγος κεντροαριστεροδεξιός ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα. Δεν υπάρχει λύση και διέξοδος μέσα στο σύστημα αυτό που χρεοκόπησε και καταρρέει. Την λύση μπορεί να την δώσει μόνον ο λαός, με επικεφαλής την εργατική τάξη, απαλλοτριώνοντας τους απαλλοτριωτές του κι ανοίγοντας μιαν επαναστατική διέξοδο στην κρίση με σοσιαλιστικά μέτρα.

ΕΠΑΜ: Οι κυβερνήσεις που υπηρετούν τη μνημονιακή κατοχή είναι απολύτως σίγουρο ότι θα είναι η μία χειρότερη από την προηγούμενη, γιατί αυτό απαιτεί το στυγνό καθεστώς της δουλοπαροικίας του χρέους που έχουν επιβάλει οι δανειστές της χώρας. Όποια και να είναι η επόμενη μνημονιακή κυβέρνηση, η Ελλάδα σε ένα εξάμηνο θα φλέγεται όχι μόνο οικονομικά, κοινωνικά, αλλά και γεωπολιτικά. Οι αποφάσεις στο εξωτερικό έχουν ήδη παρθεί και περιμένουν απλά εκείνον που θα εμφανιστεί ως δήθεν πρωθυπουργός της κατεχόμενης Ελλάδας ώστε να πάρει την πολιτική ευθύνη της εφαρμογής τους. Η λύση είναι μόνο μία. Η συνεργασία όλων εκείνων των πολιτικών δυνάμεων και σχημάτων που θέτουν ως κυρίαρχο ζήτημα το εθνικό, πατριωτικό, δημοκρατικό καθήκον, που συμπυκνώνεται στο επίκαιρο παρά ποτέ αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ένας ισχυρός πόλος απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο. Ένας πόλος ικανός να θέτει ως αφετηρία των προτάσεών του την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος, που αδρανοποιήθηκε ή και καταλύθηκε από τα μνημόνια, με πρώτο μέλημα να καθίσουν στο σκαμνί της δικαιοσύνης όλοι εκείνοι που διέπραξαν εσχάτη προδοσία, παραβιάζοντας το Σύνταγμα και ποδοπατώντας τα λαϊκά δικαιώματα. Οι εκλογές είναι μία θαυμάσια ευκαιρία να ξεπεράσουμε όλοι όσοι δεν βλέπουμε την πολιτική ως προσωπική καταξίωση, ως βιοπορισμό, είτε ως διατεταγμένη υπηρεσία προς ντόπιους και ξένους αφέντες, όλα αυτά που ιδεολογικά και κομματικά μας χωρίζουν. Ώστε να ενωθούμε σ' ένα κοινό ψηφοδέλτιο που να πείθει ως εναλλακτικός πόλος διακυβέρνησης της χώρας έναντι του δωσιλογισμού και των κάθε λογής απατεώνων της πολιτικής.

Μ-Λ ΚΚΕ: Το Μ-Λ ΚΚΕ είναι ένα από τα παλαιότερα, αν όχι το παλαιότερο, κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές, από τα 40 κόμματα που διεκδίκησαν την ψήφο μας, μόλις 4 άντεξαν να σηκώνουν το κομμουνιστικό «Κ» στον τίτλο τους, και ακόμη λιγότερα να κρατήσουν το σφυροδρέπανο δίπλα στο όνομά τους. Είμαστε ένα από τα λίγα αυτά κόμματα! Από 'κει και πέρα -και αυτό μετατρέπει σε υποχρέωσή μας, όχι απλώς σε «επιλογή», την απόφασή μας για συμμετοχή στις κάλπες της 7ης Ιουλίου- οι ξεκάθαρες θέσεις του Μ-Λ ΚΚΕ στα ιδεολογικά, πολιτικά, συνδικαλιστικά, ιστορικά ζητήματα, δίνουν στο Μ-Λ ΚΚΕ μία διακριτά διαφορετική ταυτότητα σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Το Μ-Λ ΚΚΕ δεν είναι μία εφήμερη πολιτική πρόταση ή μία ευκαιριακή καλποκεντρική προσπάθεια. Θεωρεί ότι διαχρονικό, βασικό πρόβλημα της χώρας είναι η εξάρτηση και η υποτέλειά της στα ξένα μεγάλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, τα οποία, από κοινού με το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο, συνεχίζουν την αφαίμαξη του λαού και του τόπου. Θεωρεί ότι βασική παράμετρος της κοινωνικής μας αναγέννησης, θα είναι η αποτίναξη των δεσμών της εξάρτησης και υποτέλειας, ο ανειρήνευτος αγώνας για την πλέρια κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, που θα ανοίξει τον δρόμο για τον σοσιαλισμό και τις πραγματικά καλύτερες ημέρες για τον λαό και τον τόπο. Από τις μικρότερες συνδικαλιστικές μάχες μέχρι τους ευρύτερους μαζικούς, ενωτικούς, εξωκοινοβουλευτικούς αγώνες, η πραγματική αλλαγή επιβάλλει να δέσουμε την αγωνιστική ψήφο της 7ης Ιουλίου με τις αγωνιστικές διεκδικήσεις της επόμενης ημέρας. Η προσέγγιση αυτή, καθιστά, θεωρούμε, διακριτά διαφορετική την πολιτική πρόταση του Μ-Λ ΚΚΕ, απ' όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Η κυρίαρχη προπαγάνδα προσπαθεί να μας εκβιάσει με τη θεωρία της χαμένης ψήφου. Χαμένη ψήφος όμως, είναι αυτή που δίνεται σε όλους όσοι υπηρετούν αυτούς που καταστρέφουν χώρες και λαούς, τους υποταγμένους στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και τα μικρότερα συμπληρώματά τους, είναι ψήφος ενάντια στα συμφέροντα του λαού, ενάντια στη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία, την προκοπή του τόπου. Κερδισμένη είναι μόνο η ψήφος της λαϊκής αξιοπρέπειας και περηφάνιας, η ψήφος στους λαϊκούς αγώνες και την πραγματική αριστερά.

ΟΚΔΕ: Σε αυτές τις εκλογές δεν παίζεται «ποιος θα βγει». Δεν υπάρχει εναλλακτική για τους εργαζόμενους σε επίπεδο Βουλής ή κυβέρνησης. Αυτό που κρίνεται είναι: να γίνει μια χρήσιμη συζήτηση, ένα αναγκαίο ξεκαθάρισμα για τις δυνάμεις και τους αγωνιστές του κινήματος. Να ενισχυθούν οι πραγματικά επαναστατικές δυνάμεις, σε βάρος κάθε πολιτικής ρεφορμιστικής, συγχυσμένης ή αναποτελεσματικής. Σε μία προεκλογική περίοδο γεμάτη ψέματα και τεχνητή πόλωση, σαν ΟΚΔΕ, μιλάμε τη γλώσσα της αλήθειας, προσπαθούμε να αναδείξουμε μία συγκροτημένη επαναστατική πολιτική που να ανταποκρίνεται στα προβλήματα και να προβάλλουμε μια αγωνιστική διέξοδο για τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη νεολαία. Η ΟΚΔΕ δεν καλλιέργησε ποτέ αυταπάτες. Όποιος υπόσχεται ότι με τις εκλογές, χωρίς την αντεπίθεση των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, υπάρχει διέξοδος από τη σημερινή αθλιότητα, είναι επικίνδυνος, θα φέρει νέες διαψεύσεις. Οι σύγχρονες χούντες δεν πέφτουν με κάλπες και εύπεπτα εκλογικά σχήματα, αλλά με ταξικούς αγώνες, εξεγέρσεις, προλεταριακές επαναστάσεις. Και αυτές βρίσκονται μπροστά μας. Όμως δεν αρκούν τα αυθόρμητα ξεσπάσματα, για να νικήσουν οι αγώνες. Απαιτείται συνολικό σχέδιο, μία τομή στη λογική και πρακτική μας κι αυτό προτείνει η ΟΚΔΕ.

Ερώτηση 2η: Ποια είναι η δική σας αποτίμηση για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών; Ποιοι θεωρείτε πως ήταν οι λόγοι της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ και της επικράτησης της ΝΔ;

ΕΕΚ: Η ΝΔ επικράτησε γιατί της έστρωσε τον δρόμο ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο με την «κωλοτούμπα» του καλοκαιριού του 2015, αλλά προπαντός με τα επαχθή αντιλαϊκά κοινωνικά μέτρα του τρίτου μνημονίου που άρχισε ο ήδη καθημαγμένος λαός να τα νοιώθει στο πετσί του από τις αρχές του 2016. Την ίδια στιγμή, μιλώντας στο όνομα της Αριστεράς, την δυσφήμισε και συνάμα κράτησε το καπάκι πάνω από την χύτρα των κοινωνικών εντάσεων στο διάστημα 2015-2019. Το καπάκι τελικά τινάχτηκε στον αέρα τον Μάιο του 2019. Είναι όμως εντελώς αμφίβολο, ή και αφελές, να νομίσει κανείς ότι εάν νικήσει η ΝΔ, το δεξιό καπάκι της, με ή χωρίς το ΚΙΝΑΛ και την κρατική βία, θα μπορέσει να συγκρατήσει τις κοινωνικές εντάσεις και την λαϊκή οργή που θα ξεχειλίσουν στην πολιτική σκηνή και την πάλη των τάξεων. 

ΕΠΑΜ: Οι ευρωεκλογές στην Ελλάδα δεν αφορούσαν την ΕΕ, αλλά την εγχώρια διακυβέρνηση. Ήμασταν η μόνη χώρα που δεν ασχολήθηκε στο ελάχιστο με το αίτημα της εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ, κάτι που στοίχειωσε τις ευρωεκλογές σε άλλες χώρες. Στις εκλογές αυτές, δεν κατέβηκε κανένα κόμμα με πολιτικό πρόγραμμα την αντίθεσή με την ευρωζώνη και την ΕΕ από τη σκοπιά της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, των κοινωνικών κι εργασιακών δικαιωμάτων. Έτσι, το μόνο που του έμενε στον ψηφοφόρο ήταν να τιμωρήσει τους Τσίπρα και Καμμένο για την επιθετική αλαζονεία, τα ασύστολα ψέματα, την εθνική παρακμή, την κοινωνική κι εργασιακή καταρράκωση, τα «λουκέτα», τους πλειστηριασμούς, την μετανάστευση, την ανασφάλεια. Με τις πρόωρες εκλογές του Ιανουαρίου 2015, οι Σαμαροβενιζέλοι παρέδωσαν στον Τσίπρα και τον Καμμένο, προκειμένου να φέρουν το 3ο μνημόνιο. Μόνο και μόνο για να ισχυριστούν ότι η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα μας έβγαζε οριστικά από τα μνημόνια, ενώ ο Τσίπρας μας οδήγησε σε νέο μνημόνιο. Ξεκινά λοιπόν το ανάλογο γαϊτανάκι: οι Ευρωπαίοι συζητούν πως θα επιβάλουν εκ νέου ένα νέο μνημόνιο στην Ελλάδα στα τέλη του 2019. Τα μέτρα που έχουν ψηφιστεί ήδη από την κυβέρνηση Τσίπρα από την εποχή του Πολυνομοσχεδίου τον Ιούνιο του 2018, αλλά και παλιότερα – δεν θα διευκολύνουν την έξοδο στις αγορές. Κι έτσι θα έχουμε τον Μητσοτάκη να χρεώνει στον Τσίπρα την επιστροφή σε νέο μνημόνιο. Αλλά χάρη στο γεγονός ότι ο ίδιος είναι πιστό σκυλί της Ευρώπης, κατάφερε να μας λυπηθούν οι Ευρωπαίοι και να μας επιβάλουν αντί για νέο μνημόνιο, κάτι πιο «αθώο», όπως π.χ. μία Προληπτική Πιστοληπτική Γραμμή σαν εκείνη που συζητούσαν επίσημα επί Γκίκα Χαρδούβελη το 2014. Από την άλλη, θα έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να ισχυρίζεται ότι μας έβγαλε από τα μνημόνια, ενώ η ΝΔ με τους συγκυβερνώντες της μας γύρισαν πίσω. Ενώ η χώρα κι λαός μας θα καταβυθίζονται στο αναπόδραστο σπιράλ της καταστροφής!

Μ-Λ ΚΚΕ: Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, εκφράζοντας τη συσσωρευμένη αγανάκτηση ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της υποτέλειας, αποδοκίμασε στις ευρωεκλογές της 26ης Μάη την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, οδηγώντας την σε μεγάλη εκλογική και πολιτική ήττα. Ξεπερνώντας τις κάλπικες δημαγωγίες περί «δίκαιης ανάπτυξης» και «εξόδου από την κρίση και τα μνημόνια», καθώς και τον εμπαιγμό του «κοινωνικού μερίσματος» και της λεγόμενης «13ης σύνταξης», πάνω από 500.000 ψηφοφόροι που είχαν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015, αποδεσμεύτηκαν από την επιρροή του. Οι ευρωεκλογές προσέλαβαν το χαρακτήρα μιας οξύτατης, διχαστικής εσωτερικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, που καθόρισε τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις και υποχρέωσε τον Τσίπρα να προκηρύξει πρόωρες εθνικές εκλογές. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών της 26ης Μάη είναι αναμφίβολα δυσμενές για τα λαϊκά συμφέροντα και το λαϊκό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Γιατί σημειώνεται μετά από μία μακρά περίοδο εφαρμογής μιας αντιλαϊκής και υποτελούς πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που αμαύρωσε και δυσφήμισε τις αξίες και τα οράματα της Αριστεράς, και μετατόπισε σε πιο δεξιά κατεύθυνση το πολιτικό σκηνικό, ανοίγοντας το δρόμο για την επάνοδο της ΝΔ στην κυβερνητική εξουσία, που διακηρύσσει σε όλους τους τόνους τη βαθιά αντιδραστική της πολιτική. Η ΝΔ, στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν, πρόβαλλε ως το ευνοούμενο κόμμα της ντόπιας άρχουσας τάξης, των Αμερικανών και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το φούσκωμα των εκλογικών ποσοστών της ΝΔ και η εξασφάλιση της εκλογικής της νίκης, προκλητικά και μεθοδικά, πριμοδοτήθηκε από τα κυρίαρχα οικονομικά συμφέροντα και τα MME. O Μητσοτάκης έχει αμείλικτο πολιτικό παρελθόν και απ' αυτό δεν πρόκειται να παρεκκλίνει ούτε κεραία. Η ΝΔ πανηγυρίζει, καλλιεργώντας κλίμα παντοδυναμίας στο λαό, αλλά στην πραγματικότητα η διαφορά των 9,5 μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται τόσο στο κέρδισμα νέων δυνάμεων από τη ΝΔ όσο στην καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ.

ΟΚΔΕ: To γενικό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών στην Ευρώπη επιβεβαιώνει ότι η αποσύνθεση της ΕΕ βαθαίνει και η κρίση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών μεγαλώνει. Συνεχίζεται η αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων που κυριαρχούσαν για δεκαετίες (ή και για πάνω από έναν αιώνα), είτε των παραδοσιακών δεξιών είτε των μεταλλαγμένων σοσιαλδημοκρατικών. Η κρίση τους και η κρίση της ΕΕ θα μεγαλώσει, θα οδηγηθεί σε νέους σπασμούς, ειδικά όσο η οικονομική κρίση επανέρχεται απειλητική και η Ευρώπη βρίσκεται στο επίκεντρό της, συμπιεζόμενη αφόρητα από τον οικονομικό πόλεμο που έχει αρχίσει να σαρώνει τον πλανήτη με πρωταγωνίστριες τις ΗΠΑ και Κίνα. Το «ευρωσκεπτικιστικό» και ακροδεξιό ρεύμα δεν συνιστά καμία σοβαρή εναλλακτική και ουσιαστικά αποτυπώνει τη βαθιά κρίση της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών στην Ευρώπη. Η Αριστερά στην Ευρώπη είτε έχει πλήρως μεταλλαχτεί σε κυβερνητική και μνημονιακή (ΣΥΡΙΖΑ, Ποδέμος κ.λπ.) είτε παραδέρνει ξέπνοη σε «πλατιά» σχήματα (Μελανσόν κ.α.), εγκαταλείποντας κάθε ταξική, επαναστατική/κομμουνιστική αναφορά, βυθιζόμενη σε αυταπάτες για ήπια διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, αρνούμενη να μιλήσει για τη διάλυση της καπιταλιστικής/ιμπεριαλιστικής ΕΕ, και υποτασσόμενη εντέλει στα ιδεολογήματα του «ευρωπαϊσμού». Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγάλη και οδηγεί πιθανόν στην παράδοση της εξουσίας στη ΝΔ του Μητσοτάκη. Παρά την προπαγάνδα των αστικών επιτελείων και των ΜΜΕξαπάτησης, αυτή η ήττα δεν οφείλεται πρωτίστως στα προσωπικά χαρακτηριστικά του Τσίπρα, στην αθλιότητα και αλαζονεία του ίδιου και του επιτελείου του, στα διάφορα σκάνδαλα κ.λπ. Όλα αυτά, υπαρκτά και αποκρουστικά, είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα του τεράστιου, ιστορικών διαστάσεων εγκλήματος του ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρα ενάντια στον ελληνικό λαό. Δηλαδή ότι νομιμοποίησε –στο όνομα μιας «Αριστεράς»– τη χειρότερη μορφή της αστικής πολιτικής: τα Μνημόνια, τις πιο βρώμικες μεθόδους άσκησης της εξουσίας, τα κάθε λογής πολιτικά και κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα κ.α. Αλλά αυτό που επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «δεξιά παλινόρθωση» απέχει πολύ από το να γίνει πραγματικότητα. Η αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές θα προσπαθήσουν να εμφανίσουν τον Μητσοτάκη ως συντριπτικά κυρίαρχο αλλά μία επόμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη, σύντομα θα αναμετρηθεί με την τεράστια κρίση του ελληνικού καπιταλισμού, απέναντι στην οποία δεν θα έχει –όπως και όλη η αστική τάξη– άλλη πολιτική από τα Μνημόνια, το δόγμα «Νόμος και Τάξη», τον πατριδοκάπηλο εθνικισμό, τον ρατσισμό, και την τυχοδιωκτική πολεμοκάπηλη πρόσδεση σε ΗΠΑ–ΝΑΤΟ.

Ερώτηση 3η: Ποιες είναι οι βασικές σας προτάσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας;

ΕΕΚ: Πρέπει πρώτα-πρώτα να σπάσει ο ασφυκτικός κλοιός του γιγάντιου, μη βιώσιμου χρέους στους διεθνείς πιστωτές που μας καταδικάζουν να το πληρώνουμε μέχρι το 2060. Να εθνικοποιηθούν χωρίς αποζημίωση στους μεγαλοκαρχαρίες, κάτω από τον έλεγχο και την διαχείριση των εργαζομένων, οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας που θα πρέπει να ανασυγκροτηθεί σε νέες κοινωνικές βάσεις, σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας κι όχι το κέρδος των λίγων. Να βγούμε από το μπουντρούμι της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της Αμερικής- όχι για να γυρίσουμε σε κάποια εθνική απομόνωση αλλά για να δοθεί το έναυσμα για την σοσιαλιστική ενοποίηση των λαών στην περιοχή, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη.

ΕΠΑΜ: Όλοι, δεξιοί και αριστεροί, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, παρουσιάζουν μιαν εικόνα «κανονικότητας». Εξωραΐζουν το καθεστώς της οικονομικής κατοχής, της χρεοκρατίας. Παρουσιάζουν ως ρεαλισμό την υποταγή στους δανειστές, ως αναπόδραστη αναγκαιότητα το κουρέλιασμα της λαϊκής βούλησης και του δημοψηφίσματος! Όταν στις 31/12/2018 έφτασε το 194,4% του ΑΕΠ, το χρέος χαρακτηρίστηκε «βιώσιμο» και βγήκαμε από τα μνημόνια!!! Όταν ήταν «μη βιώσιμο», στις 31/12/2009 και μπαίναμε στα μνημόνια, το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν μόλις το 125,7% του ΑΕΠ!!! Πρόκειται για τον υψηλότερο δείκτη δημοσίου χρέους επί του ΑΕΠ από την εποχή του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897! Η πολιτική συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης του διαθέσιμου εισοδήματος, ήταν ένα από τα βασικά προαπαιτούμενα για την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και το ευρώ. Μπορούν να υπάρξουν «προτάσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας» όσο η χώρα μας τελεί υπό κηδεμονία από τους δανειστές και την ΕΕ; Το ψηφοδέλτιο ΕΠΑΜ-ΑΚΚΕΛ απαντάει ξεκάθαρα όχι! Η Ελλάδα για να ανακάμψει χρειάζεται ολοκληρωτική διαγραφή του χρέους. Όχι μόνο του δημόσιου, αλλά και του ιδιωτικού. Και η ολοκληρωτική διαγραφή του δημόσιου χρέους μπορεί να γίνει σχετικά εύκολα, διότι μέσα σ' όλα τα τερατώδη που μας επέβαλαν οι δανειστές, μας έκαναν κι ένα μεγάλο δώρο. Μας επέβαλαν τα μνημόνια και τις συμβάσεις δανειακής διευκόλυνσης με τον ευρωπαϊκό μηχανισμό καταπατώντας το ισχύον ελληνικό Σύνταγμα. Χωρίς δηλαδή να τα κυρώσει η Βουλή ως διεθνείς συμβάσεις με τις υπογραφές των αντισυμβαλλομένων μερών. Η Βουλή έχει κυρώσει μόνο σχέδια μνημονίων και συμβάσεων δανειακής διευκόλυνσης. Επομένως, όλες οι δεσμεύσεις που προέρχονται από τα μνημόνια, αλλά και τα δάνεια που οφείλουμε προς τον ευρωπαϊκό μηχανισμό είναι άκυρα. Όχι ακυρωτέα, αλλά άκυρα, σαν να μην έχουν γίνει ποτέ. Επί της ουσίας, μόνο τα 13,5 δις ευρώ, ήτοι το 3,8% του συνόλου του δημοσίου χρέους, που συνιστούν οφειλές προς οργανισμούς, κράτη και ιδιώτες του εξωτερικού, ενδέχεται να χρειάζονται μία ειδική μεταχείριση προκειμένου να μην δημιουργηθούν προβλήματα στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας. Ενώ μόνο φέτος, θα πρέπει η Ελλάδα να δανειστεί εκ νέου γύρω στα 18 δις ευρώ προκειμένου να εξυπηρετήσει τους τόκους, τα δάνεια και τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα του δημόσιου χρέους. Κι όλα αυτά χωρίς να περιλάβουμε την ανακύκλωση 40 δις ευρώ βραχυχρόνιων τίτλων και repos! Για όλα αυτά αρκεί μία νέα κυβέρνηση από έντιμους πατριώτες και δημοκράτες να αποκαταστήσει την τυπική αστική νομιμότητα με βάση του ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας, αλλά και το διεθνές δίκαιο. Το ΕΠΑΜ έχει καταθέσει «πρόγραμμα 100 ημερών», με επεξεργασμένες προτάσεις, όπως επίσης τα 15 βήματα για την απελευθέρωση της χώρας από το χρέος και το ευρώ.

Μ-Λ ΚΚΕ: Δεν βρίσκεται στις προθέσεις του Μ-Λ ΚΚΕ η σύνταξη και κατάθεση προτάσεων για τη διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομίας. Μάλιστα το Μ-Λ ΚΚΕ θεωρεί αυταπάτη -στην καλύτερη περίπτωση- την πίστη ότι μέσα στο δεδομένο κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μπορεί να υπάρξει ουσιαστική οργάνωση της οικονομίας σε όφελος των ευρύτερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Μ' όλες τις αγνές προθέσεις τους, αυτοί που καταθέτουν τις οικονομίστικες προτάσεις τους για τη σωτηρία της χώρας μέσω ενός «μεταβατικού προγράμματος», μέσω αλλαγής του νομίσματος ή μέσω προσδοκιών για διαγραφή (μέρους) του χρέους μας ή καταβολή των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων, έπειτα από σκληρή διαπραγμάτευση και επιχειρηματολόγηση προς τους εταίρους μας, απλώς κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό μαζί με τους εαυτούς τους. Σε κάθε περίπτωση, για το Μ-Λ ΚΚΕ, η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας ΔΕΝ βρίσκεται έξω από τους όρους της ανάκαμψης της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Θυμίζουμε ότι με το 3ο μνημόνιο η ελληνική κυβέρνηση και οι συνεργάτες ψήφισαν την υποχρέωση του ελληνικού κράτους να υποβάλει προς έγκριση από τις Βρυξέλλες κάθε σχέδιο νόμου το οποίο μπορεί να έχει επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Η αποτίναξη των ζυγών της εξάρτησης και της υποτέλειας από τους ξένους ιμπεριαλιστές κηδεμόνες της και την ντόπια μεγαλοαστική τάξη αποτελεί την ανεξαίρετη όσο και σημαντικότερη προϋπόθεση ώστε η Ελλάδα να μπορέσει πραγματικά να ανακάμψει και να ευημερήσει. Κοινωνικά, και οικονομικά.

ΟΚΔΕ: Πάλη για ένα ριζοσπαστικό, ταξικό Πρόγραμμα Σωτηρίας. Ένα αντίστροφο μνημόνιο ενάντια στους λίγους, καπιταλιστές, τραπεζίτες και τα πολιτικά επιτελεία τους, που πλούτισαν πάνω στη φτώχεια και μιζέρια μας:
   — Διαγραφή του Χρέους. Δεν ευθυνόμαστε εμείς γι' αυτό, αλλά το κεφάλαιο, οι πλούσιοι, οι πολιτικοί υπηρέτες τους. Μας έχει γίνει θηλιά στο λαιμό, μας μετατρέπει σε αποικία χρέους.
   — Έξοδο από ΕΕ και Ευρώ – Εισαγωγή εθνικού νομίσματος. Για να απαλλαγούμε απ' τον θανάσιμο εναγκαλισμό της αντιδραστικής ΕΕ. Για ν' αρχίσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός μας να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Όχι για να πάμε στον αδιέξοδο εθνικό απομονωτισμό των ακροδεξιών ευρωσκεπτικιστών – αλλά για να διαλύσουμε την αντιδραστική ΕΕ, να χτίσουμε μία Ευρώπη των Εργαζομένων, δημοκρατική, ριζοσπαστική, Σοσιαλιστική.
   — 
Βαριά φορολογία σε κεφάλαιο-πλούσιους. Να πάρουμε τον πλούτο που λιμνάζει στους φουσκωμένους λογαριασμούς των καπιταλιστών. Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση, κάτω από εργατικό έλεγχο, όλων των σημαντικών τομέων της οικονομίας. Να ξαναβάλουμε μπρος την παραγωγή, να καταπολεμήσουμε την ανεργία: με ένα δημοκρατικό σχεδιασμό, παραγωγικές δημόσιες επενδύσεις, μείωση ωρών εργασίας, σταθερή δουλειά για όλους.
   — Πάλη για την αποκατάσταση και διεύρυνση όλων των δικαιωμάτων μας. Αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες. Στοπ στην ελαστική, «μαύρη» και απλήρωτη εργασία. Επαναφορά συλλογικών συμβάσεων και δικαιωμάτων σε συνδικαλισμό-απεργία. Στοπ στους πλειστηριασμούς, ριζική διαγραγή των χρεών των λαϊκών νοικοκυριών. Σταμάτημα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, Δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες και αγαθά για όλους (παιδεία, υγεία, ρεύμα, νερό κ.λπ.). Προστασία του περιβάλλοντος και της ζωής απ' την καταστροφή του καπιταλιστικού κέρδους.
   — Πάλη για μια Κυβέρνηση των Εργαζομένων. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει από το αστικό κοινοβούλιο. Χρειάζεται μια άλλη δομή εξουσίας, στηριγμένη στους αγώνες και την οργάνωση των εργαζομένων. Πολύ πιο δημοκρατική από την αστική «δημοκρατία» των πλουσίων και της διαφθοράς. Που θα συγκρουστεί μέχρι τέλους με τους καπιταλιστές, τους ιμπεριαλιστές, το κράτος τους, ανοίγοντας δρόμο για τον Σοσιαλισμό.


Ερώτηση 4η: Θα κατέλθετε αυτόνομα στις εκλογές; Με ποια κόμματα θα μπορούσατε να συμμαχήσετε, πάνω σε ποιες βάσεις θα στηριζόταν αυτή η συμμαχία, και γιατί δεν το έχετε κάνει έως τώρα;

ΕΕΚ: Παλέψαμε και ζητήσαμε την δημιουργία μιας ενιαίας εκλογικής συμπαράταξης των διασκορπισμένων πολιτικά αλλά μάχιμων κοινωνικά δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς, με διατήρηση της ιδιαιτερότητας κάθε δύναμης και με αναφαίρετο το δικαίωμα της κριτικής, απευθυνόμενοι προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δυστυχώς, οι εσωτερικές αντιφάσεις της που έφτασαν σε σημείο ρήξης έφεραν την απόρριψη της ενωτικής μας πρότασης. Κατόπιν τούτου αποφασίσαμε την αυτόνομη κάθοδό μας στην κρίσιμη εκλογική μάχη της 7ης Ιουλίου, ώστε να δημιουργηθούν πολιτικοί όροι για μία στρατηγική ανασύνταξη του μαχόμενου αριστερού εργατικού και λαϊκού κινήματος. Με αυτό το πνεύμα, ζητάμε την ψήφο στις περισσότερες περιφέρειες της χώρας, κι όπου δεν κατεβαίνουν υποψήφιοι του ΕΕΚ, καλούμε να στηριχτούν εκείνες οι δυνάμεις μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ζητούν και προωθούν μιαν επαναστατική ενότητα αρχών, χωρίς δεξιόστροφες εκπτώσεις προς τον ρεφορμισμό.

ΕΠΑΜ: Tο ψηφοδέλτιο που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του ΕΠΑΜ και του ΑΚΚΕΛ, είναι κάτι που επιχειρείται για πρώτη φορά στην Μεταπολίτευση, στα εκλογικά και πολιτικά πράγματα της Ελλάδας. Το ΔΗΚΚΙ, μαζί με άλλες δυνάμεις και προσωπικότητες, ανταποκρίθηκαν άμεσα και στρατεύονται ισότιμα στον κοινό αγώνα για την ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος, την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της πατρίδας μας, την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την επιβολή όρων κοινωνικής δικαιοσύνης για τον λαό μας. Η συνεργασία είναι ανοικτή σε οποιονδήποτε συμφωνεί μ' αυτά τα προτάγματα και έχει συνείδηση της τραγικής κατάστασης που βρίσκεται σήμερα η πατρίδα. Συνεργασία δεν σημαίνει ταύτιση σ' όλα τα ζητήματα. Κάθε δύναμη, κάθε συνεργαζόμενο πρόσωπο διατηρεί πλήρως την αυτοτέλειά του σε επίπεδο οργανωτικής και πολιτικής συγκρότησης και θέσεων. Βαδίζουμε χώρια, αλλά χτυπάμε μαζί τον κοινό εχθρό. Η συνεργασία λειτουργεί με όρους πλήρους ισοτιμίας, χωρίς καπελώματα και αρχηγιλίκια. Για τον λόγο αυτό και δεν υπάρχει αρχηγός του ψηφοδελτίου. Στον κοινό αγώνα για μία λεύτερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική και περήφανη Ελλάδα, όπου ο λαός θα είναι νοικοκύρης στον τόπο του, δεν ταιριάζει να επιβιώνουν λογικές πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων και μισαλλοδοξίας, άρρωστου εγωισμού και ιδεοληψιών της δεξιάς ή της αριστεράς. Η συνεργασία είναι, οφείλει να είναι, πολιτικά και ιδεολογικά «ανεξίθρησκη», βαθιά πατριωτική και δημοκρατική. Να θεμελιώνεται στην πλήρη ελευθερία ζύμωσης για όλους όσοι συμμετέχουν, τόσο στο εσωτερικό της, όσο και μέσα στην κοινωνία. Για να δημιουργήσουμε τις πολιτικές προϋποθέσεις μιας άλλης, ριζικά διαφορετικής διακυβέρνησης της χώρας.

Μ-Λ ΚΚΕ: Στις εκλογές του Ιουλίου 2019, το Μ-Λ ΚΚΕ θα κατέλθει αυτόνομα, διεκδικώντας να δώσει αγωνιστική διέξοδο και να στείλει μήνυμα αγωνιστικής αισιοδοξίας στους συμπολίτες μας σε όλη την επικράτεια, δένοντας την ψήφο της 7ης Ιουλίου με τις διεκδικήσεις της επόμενης ημέρας. Στις 4 τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις σε εθνικό επίπεδο (Μάιος 2012, Ιούνιος 2012, Ιανουάριος 2015, Σεπτέμβριος 2015) το Μ-Λ ΚΚΕ συνεργάστηκε με το ΚΚΕ (μ-λ) και σε επίπεδο εκλογικό, με κοινό ψηφοδέλτιο. Παρά τις διαφωνίες μας -ορισμένες σε σημαντικά ζητήματα- με το ΚΚΕ (μ-λ), θεωρούμε ότι και στις κάλπες του Ιουλίου θα μπορούσαμε, θα οφείλαμε, να κατέβουμε μαζί, ενισχύοντας με την εκλογική μας σύμπραξη, τη συνεργασία που ούτως ή άλλως έχουμε κατακτήσει σε μετωπικούς αγώνες που έχουμε δώσει και δίνουμε από κοινού. Με δεδομένη την (μονομερή μάλιστα) απόφαση του ΚΚΕ (μ-λ) να δώσει τέλος στην εκλογική συνεργασία επτά ετών, το Μ-Λ ΚΚΕ αποφάσισε την αυτόνομη συμετοχή του στις εθνικές εκλογές που έρχονται. Πέρα από τις κοινές ρίζες τους, το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) έχουν την ίδια βασική ανάγνωση για την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και υποτέλεια της χώρας, για την ανάγκη να ανατραπεί η διπλή κυριαρχία του ξένου ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατίας που καταδυναστεύει τον λαό και τον τόπο, για τον αγωνιστικό (και όχι κοινοβουλευτικό) τρόπο με τον οποίο η χώρα θα κατακτήσει την πλέρια ανεξαρτησία της, η οποία και θα ανοίξει τον δρόμο για τον σοσιαλισμό και τις πραγματικά καλύτερες ημέρες για τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές σε κόμματα πέρα από το ΚΚΕ (μ-λ) είναι αγεφύρωτες, συνεπώς δεν διανοίγεται με τα σημερινά δεδομένα δυνατότητα συνεργασίας με οποιοδήποτε κόμμα.

ΟΚΔΕ: Η κρίση και η αντιμετώπισή της δημιουργούν πιέσεις για ενότητα των δυνάμεων του εργατικού κινήματος που συνήθως καταλήγει να ταυτίζεται με την ενότητα της Αριστεράς. Η ΟΚΔΕ δεν έχει καμιά αντίρρηση για διάλογο και κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς, και κυρίως της Άκρας και Επαναστατικής αριστεράς, πάντα σε ισότιμη βάση. Η ΟΚΔΕ από την ιδεολογία της έχει μία ενωτική πολιτική και πρακτική. Είναι η οργάνωση που έχει στο πρόγραμμά της το Ενιαίο Μέτωπο, είναι η οργάνωση που επιζητούσε πάντοτε το διάλογο και την κοινή δράση των οργανώσεων του εργατικού κινήματος. Ωστόσο, η μαρξιστική-επαναστατική πολιτική δεν απλοποιεί το ζήτημα της αντιμετώπισης της κρίσης του καπιταλισμού, της βάρβαρης επίθεσης της αστικής τάξης, της κρίσης του εργατικού κινήματος και της σοσιαλιστικής επανάστασης, ώστε να βλέπει στην ενότητα τη λύση όλων αυτών των προβλημάτων. Επίσης, η ΟΚΔΕ δεν θεωρεί ότι όλες οι οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς πρέπει να είναι μαζί, γιατί ορισμένες πολιτικές και πρακτικές οργανώσεων και κομμάτων, που αναφέρονται στην αριστερά, δεν πάνε μαζί και σε κάθε περίπτωση δεν είναι συμβατές με τις αρχές του επαναστατικού μαρξισμού. Όσο οι θεωρίες ή κινήσεις ενότητας στο μόνο που καταλήγουν είναι ένα εφήμερο κατέβασμα στις εκλογές, δεν εξυπηρετούν καμιά αναγκαιότητα του κινήματος. Η ΟΚΔΕ, κρατώντας τα ενωτικά της χαρακτηριστικά και βάζοντάς τα στην υπηρεσία των αναγκών του εργατικού κινήματος και της οικοδόμησης του επαναστατικού κόμματος, είναι υποχρεωμένη να διαχωριστεί πολιτικά από όσους διασπούν το κίνημα, ανεξάρτητα από τι λένε στα λόγια. Παλεύουμε για την Ενότητα μέσα στους Αγώνες πάνω σ' ένα πρόγραμμα υπεράσπισης των εργατικών συμφερόντων στη βάση της ταξικής ανεξαρτησίας. Η ΟΚΔΕ έχει παλέψει για να εφαρμοστούν τα παραπάνω, με συγκεκριμένες και πρακτικές προτάσεις, ενάντια στον κατακερματισμό που σιγοντάρουν ή αδιαφορούν όλες οι άλλες αριστερές οργανώσεις. Όπου έχουμε δυνάμεις, μπαίνουμε μπροστά για να ωθήσουμε στην πράξη αυτή την ενότητα (πορείες, κινητοποιήσεις, δημιουργία συλλόγων, σωματείων, επιτροπών δράσης και αγώνα).

Ερώτηση 5η: Πώς θα σκοπεύατε να κινηθείτε ως κόμμα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο εάν καταφέρνατε να εκλεγείτε;

ΕΕΚ: Οι κρίσιμες μάχες δίνονται στην αρένα της ταξικής πάλης κι όχι σε ένα αστικό Κοινοβούλιο που στις μέρες μας μάλιστα κατάντησε να σφραγίζει μόνον εκ των υστέρων τις αποφάσεις που παίρνονται εκτός Βουλής, στα κύρια κέντρα εξουσίας του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Εφόσον εκλεγούμε, θα χρησιμοποιήσουμε την έδρα σαν βήμα προάσπισης και προώθησης των εργατικών και λαϊκών αγώνων στην αρένα της ταξικής πάλης και καταγγελίας των εγκλημάτων του κεφαλαίου και του κράτους του.

ΕΠΑΜ: Αν επιτρέψουμε κι αυτή την φορά να υπάρξει μία Βουλή χωρίς μάχιμες αντιμνημονιακές, δημοκρατικές και πατριωτικές δυνάμεις, τότε να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι η νέα κοινοβουλευτική περίοδος της μνημονιακής κατοχής θα σημαδευτεί όχι μόνο από ένα νέο σαρωτικό κύμα μέτρων εναντίον του λαού, αλλά και από εθνικό ακρωτηριασμό στο βωμό των στρατηγικών συμφερόντων δανειστών, εταίρων και συμμάχων. Οι δυνάμεις της συνεργασίας ΕΠΑΜ-ΑΚΚΕΛ πρέπει να διεμβολίσουν το κοινοβούλιο, ώστε να αναχαιτιστούν τα πολύ χειρότερα που έχουν ήδη δρομολογηθεί έξωθεν για την χώρα και το λαό της. Θα πρέπει να βρεθούν στο κοινοβούλιο δυνάμεις που δεν θα διστάσουν να θέσουν θεσμικά το ζήτημα της Εσχάτης Προδοσίας, που διαπράχθηκε με την επιβολή των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Που δεν θα διστάσουν να φτάσουν στα άκρα προκειμένου να αναχαιτίσουν στην πράξη κάθε εσχατοπροδοτική επιδίωξη, ώστε να μην εκποιηθεί η χώρα δημοσιονομικά και γεωπολιτικά. Η Ελλάδα έχει τεθεί σε τροχιά ολοκληρωτικής εκποίησης με όρους ξεπουλήματος της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων πολιτών, αλλά και με όρους γεωπολιτικής. Όμως ούτε ο λαός μας, ούτε οι «εθνοπατέρες» στο κοινοβούλιο, επιτρέπεται να συζητούν για όλα αυτά. Πολύ περισσότερο να αποφασίζουν! Νιώθουν τρόμο και μόνο στην πιθανότητα να υπάρξει στο κοινοβούλιο μία άλλη φωνή. Μία φωνή χωρίς δεσμεύσεις, άλλες εκτός από εκείνες που έχει αναλάβει έναντι των απλών πολιτών. Μία φωνή χωρίς σκελετούς στο ντουλάπι και ύποπτες χρηματοδοτήσεις. Μία φωνή δηλαδή σαν το ψηφοδέλτιο συνεργασίας ΕΠΑΜ-ΑΚΚΕΛ, όπου συστρατεύονται το ΔΗΚΚΙ, το Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας και άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις και προσωπικότητες. Θα πολεμήσουμε με όλα τα μέσα για την ομαλή ανατροπή και το τρίπτυχο Εθνική Κυριαρχία  Αποκατάσταση της Δημοκρατίας  Κοινωνική Απελευθέρωση. Το ζήτημα είναι να μην αλλάξουμε μόνο τους πολιτικούς, αλλά να αλλάξουμε επιτέλους την πολιτική!

Μ-Λ ΚΚΕ: Το Μ-Λ ΚΚΕ δεν τρέφει αυταπάτες για τη δυνατότητά του να μπορέσει να εισέλθει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με βήμα τις εθνικές κάλπες της 7ης Ιουλίου 2019. Περιοριζόμαστε εδώ απλώς στο να σημειώσουμε με νόημα ότι το Ελληνικό Κοινοβούλιο ΔΕΝ είναι ένα πεδίο στο οποίο μετεκλογικώς προωθεί κανείς και υλοποιεί διαφορετική πολιτική από εκείνη που πρεσβεύει προεκλογικώς. 

ΟΚΔΕ: Προς το παρόν, σαν ΟΚΔΕ, είμαστε εκλογικά αδύναμοι και είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσουμε τον άθλιο «κόφτη» του 3% για να εκλέξουμε βουλευτές. Παρ' όλα αυτά, πιστεύουμε ότι η ψήφος στην ΟΚΔΕ είναι μία χρήσιμη και αναγκαία ψήφος γιατί ο προσανατολισμός μας είναι πάντα στην οργάνωση της εργατικής τάξης και στην ανάπτυξη των αγώνων της ώστε να υπερασπίσει τα άμεσα και ιστορικά της συμφέροντα. Έτσι, είτε μετέχουμε στο κοινοβούλιο είτε όχι, θα προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο αγώνων για να μην ζήσουμε σαν δούλοι και να επιβάλλουμε σαν εργαζόμενοι το δίκιο και την αξιοπρέπειά μας:
 Ενωτική πολιτική, για να αγωνιστούν ενιαία και αποτελεσματικά οι εργαζόμενοι και η νεολαία, όσες πολιτικές δυνάμεις ή αγωνιστές υπερασπίζονται έμπρακτα τα δικαιώματά τους. Για να μπει τέλος στον κατακερματισμό των κινητοποιήσεων, στη διαίρεση, τον εκφυλισμό του οργανωμένου εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Αγώνας για την Ενότητα – Ενότητα στους Αγώνες!
 Προώθηση της αυτοοργάνωσης των «από κάτω» σε κάθε χώρο δουλειάς και σπουδών, σε κάθε γειτονιά. Ανασυγκρότηση σωματείων, οργάνωση σε Επιτροπές Αγώνα. Να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, όχι αναμένοντας σωτήρες.
 Αποφασιστικές μορφές πάλης (απεργίες, διαδηλώσεις, γενική απεργία, καταλήψεις, κ.α.), αταλάντευτη υπεράσπιση του παραμικρού δικαιώματός μας.

⸻⸻⸻⸻⸻

*Ευχαριστούμε πολύ το ΕΕΚ, το ΕΠΑΜ, το Μ-Λ ΚΚΕ και την ΟΚΔΕ που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας!
Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo