Κειμενα

Κείμενα

Εκουαδόρ: Η χώρα που έδιωξε το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Εκουαδόρ: Η χώρα που έδιωξε πανηγυρικά το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα

Κάπου στη Δυτική Λατινική Αμερική, υπάρχει μία χώρα 16 εκατομμυρίων κατοίκων η οποία κατάφερε ύστερα από περίπου 30 χρόνια αδιάκοπης οικονομικής κρίσης να ορθώσει το ανάστημά της απέναντι στους ξένους δανειστές και να μπει σταδιακά σε ρυθμούς ανάπτυξης και οικονομικής ευημερίας. Ο λόγος για τον Ισημερινό, το γνωστό σε όλους μας, Εκουαδόρ.

Από το 1830 που απέκτησε πλήρως την ανεξαρτησία του, μετά και την απόσχισή του από την τότε Μεγάλη Κολομβία, το Εκουαδόρ δεν φημιζόταν έντονα για το δημοκρατικό του παρελθόν καθώς από το 1876 μέχρι το 1979, γνώρισε συνολικά πέντε στρατιωτικές κυβερνήσεις. Μάλιστα, η Χούντα που επιβλήθηκε την περίοδο 1972-1976 από τον επικεφαλής του στρατού, Guillermo Rodríguez Lara, ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το παρατσούκλι «Βομβιστής», ήταν από τις στυγνότερες που βίωσε ο λαός του Ισημερινού.

Κατά την πραξικοπηματική του θητεία, ο δικτάτορας Lara εξόρυξε τα αποθέματα πετρελαίου προκειμένου να κατασκευάσει νοσοκομεία, σχολεία και οδικά δίκτυα αλλά πρωτίστως, για να χρηματοδοτήσει νέους εξοπλισμούς για τις ένοπλες δυνάμεις.

Η αμέσως επόμενη Χούντα του 1976-1979, συνομολόγησε χρέος 3,4 δις δολαρίων, δίνοντας έτσι το έναυσμα για την έλευση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το 1982. Από τις δεκαετίες του '80 και του '90 έως το 2005, για την αποπληρωμή του χρέους πήγαινε το 50%, δηλαδή περίπου 4 δις δολάρια, την στιγμή που μόνο 400 εκατομμύρια προορίζονταν για τις δαπάνες στην υγεία και 800 εκατομμύρια για τις δαπάνες στην παιδεία.

Το 2002, τη διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε ο κεντροαριστερός, Λούσιο Γκουτιέρες. Ο Γκουτιέρες εμφανιζόταν ως σοσιαλιστής και υποσχόταν κοινωνικές παροχές. Όμως, γρήγορα συνήψε νέα δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ επιβάλλοντας μέτρα λιτότητας. Οι πολίτες εξεγέρθηκαν και τρία χρόνια μετά τον ανέτρεψαν, αναγκάζοντάς τον να φύγει με ελικόπτερο όπως ο πρόεδρος της Αργεντινής, Φερνάντο ντε λα Ρούα, το 2001.

Καθήκοντα πρόεδρου ανέλαβε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Αλφρέδο Παλάσιο,
 ο οποίος όμως και πάλι υπέκυψε στις επιταγές της Ουάσινγκτον.


Ο Αλφρέδο Παλάσιο (αριστερά) και ο Λούσιο Γκουτιέρες (δεξιά) (Photo: Alchetron)
Ο Αλφρέδο Παλάσιο (αριστερά) και ο Λούσιο Γκουτιέρες (δεξιά) (Photo: Alchetron)

Πλέον, ο λαός του Ισημερινού δεν είχε παρά να εμπιστευτεί το μόνο πολιτικό που αντιστάθηκε στις πιέσεις των δανειστών, τον Ραφαέλ Κορρέα, ο οποίος στις εκλογές του 2006 έλαβε ποσοστό 56,6% με το νεοσύστατο κόμμα του «PAIS Alliance» («Συμμαχία για το Έθνος»).

Ο Κορρέα, οικονομολόγος στο επάγγελμα, ήταν υπουργός Οικονομικών μέχρι το 2005, όταν και αποφάσισε να παραιτηθεί, αρνούμενος να υπακούσει τις εντολές του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Μία από αυτές, ήταν τα έσοδα από το πετρέλαιο να πηγαίνουν για την αποπληρωμή του χρέους. Αντ' αυτού, εκείνος πρότεινε το 80% να πηγαίνει για δαπάνες στην υγεία και την παιδεία και το 20% για το χρέος. Η κίνησή του αυτή, τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή στους πολίτες.

Αμέσως μετά την εκλογή του, ο αριστερός Κορρέα απέπεμψε τον εκπρόσωπο της Παγκόσμιας Τράπεζας, απομάκρυνε τις ναυτικές βάσεις των ΗΠΑ, κήρυξε στάση πληρωμών ενώ παράλληλα είχε ξεκινήσει και τις διεργασίες για την ίδρυση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Η Επιτροπή διερεύνησε τα δάνεια της χώρας προς το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλων χωρών ή οργανισμών από το 1976 μέχρι το 2006. Ο οικονομικός έλεγχος του χρέους κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εκπρόσωποι τραπεζών, όπως η Citigroup και η JP Morgan, είχαν προχωρήσει σε αναδιάρθρωση χρέους το 2000, χωρίς την έγκριση της χώρας, χρεώνοντας επιτόκια της τάξης του 10-12%, και ακόμη πως το μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους ήταν μη νομιμοποιημένο.

Ο Ραφαέλ Κορρέα (Photo: Wikimedia Commons)
Ο Ραφαέλ Κορρέα (Photo: Wikimedia Commons)

Τα αποτελέσματα ήταν εξόχως ενθαρρυντικά. Η κυβέρνηση κέρδισε τους τόκους που έπρεπε να πληρώσει μέχρι το 2012, το 2015 και το 2030, εξοικονόμησε περί τα 7 δις δολάρια και επένδυσε τα σημαντικά αυτά ποσά στην υγεία, την παιδεία και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Ακόμη, από το 2007-2015, το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά μ.ο. ετησίως στο 4,3%, παραπάνω από τον μέσο όρο των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής που έφτανε το 3,5%, όπως επεσήμαιναν τα επίσημα στοιχεία της Οικονομικής Επιτροπής του ΟΗΕ.

Όταν όλες οι χώρες της γύρισαν την πλάτη μετά την πτώχευση, εκείνη που φάνηκε πρόθυμη να συνεργαστεί ήταν η Κίνα, με την οποία ο Ισημερινός σύναψε διμερείς συμφωνίες δανεισμού ύψους 3 δις δολαρίων, με αντάλλαγμα τις εξαγωγές πετρελαίου.

Στον αγροτικό τομέα, το Εκουαδόρ είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως στην παραγωγή και εξαγωγή μπανάνας, ενώ και ο τομέας του τουρισμού έχει σημειώσει κατακόρυφη αύξηση. Η πολιτική του Κορρέα ήταν τόσο αποτελεσματική που ο λαός τον εξέλεξε για τρεις συνεχόμενες θητείες, έως και το 2017, όπου και τον διαδέχθηκε ο άλλοτε κομματικός του σύντροφος, Λένιν Μορένο.


Το παράδειγμα του Ισημερινού απέδειξε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πως μία χώρα που βρίσκεται υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, μπορεί να διεκδικήσει την εθνική της ανεξαρτησία, χωρίς να υπακούει τυφλά στις εντολές των ξένων πιστωτών. Αρκεί να αναφωνήσει τη φράση, «Πρώτα η ζωή και μετά το χρέος», όπως ο Ραφαέλ Κορρέα.

Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo