Κειμενα

Κείμενα

Ποιος είναι επιτέλους ο Σάκης Μουμτζής;

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Ποιος είναι επιτέλους ο Σάκης Μουμτζής;

Του Σωτήρη Ζιώμα

Στον απόηχο των γεγονότων που ακολούθησαν την 46η επέτειο του Πολυτεχνείου στα Εξάρχεια, ένα τρολ του διαδικτύου και οπαδός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ονόματι «John Hoston», (για τους ανορθόγραφους γκρηκλιστές «IwannhsXwston») ανήρτησε στο Twitter ένα tweet με τίτλο «ΜΑΤατζήδες εξαναγκάζουν αλληλέγγυους να χορεύουν "τα παπάκια στη σειρά" μέσα στα Εξάρχεια για να τους ξεφτιλίσουν», συνοδεύοντάς το με μία σχετική εικόνα προς τέρψιν του ακροδεξιού ακροατηρίου της ΝΔ.

Την ανάρτηση αυτή έσπευσε να αναδημοσιεύσει με περισσή χαρά στο λογαριασμό του με το σχόλιο «Γι' αυτό ψηφίσαμε τη Νέα Δημοκρατία» ο Σάκης Μουμτζής, ένας άνθρωπος του οποίου οι δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα γίνονται συνεχώς viral, αλλά όχι για θετικό λόγο.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο Σάκης Μουμτζής δεν είναι απλά ένας ακόμη χρήστης των social media και του διαδικτύου. Σύμφωνα πάντα με όσα δηλώνει ο ίδιος (μιας και στην Ελλάδα «ό,τι δηλώσεις είσαι») είναι αρθρογράφος στο Liberal.gr του δημοσιογράφου και εκδότη της εφημερίδας «Φιλελεύθερος», Θανάση Μαυρίδη, «φιλίστωρ» επιχειρηματίας, ερευνητής και συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων (δύο με θεματική τον ΣΥΡΙΖΑ -μάλιστα το πρώτο προλογίζει ο Ευάγγελος Βενιζέλος και το δεύτερο ο Αντώνης Σαμαράς- και δύο με θεματική την «κόκκινη βία» στα χρόνια πριν και μετά τον Εμφύλιο), ενώ πολιτικά ήταν ενταγμένος στην οργάνωση «ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος» κι ακολούθως στο ΚΚΕ Εσωτερικού, μέχρι που έγινε σφοδρός «κήνσορας» της Αριστεράς και ιδεολογικός ινστρούχτορας της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς.

Βέβαια, ο κ. Μουμτζής δεν είναι ο μόνος που πέρασε από το ένα ιδεολογικά αντίπαλο στρατόπεδο στο άλλο. Από την ΚΝΕ και τις οργανώσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς είχαν περάσει στο παρελθόν ουκ ολίγοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι που σήμερα πίνουν νερό στο όνομα του (νεο)φιλελευθερισμού και της οικογένειας Μητσοτάκη, μεταξύ αυτών ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, ο Γιώργος Κύρτσος, ο Τάσος Τέλλογλου, ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου, ο Αλέξης Παπαχελάς και προσφάτως η Όλγα Τρέμη, η οποία αν δεν ντυθεί με ρούχα της συζύγου πρωθυπουργού δεν μπορεί να βγει πλέον στο γυαλί.

Ο επιστήθιος φίλος όμως του Άδωνι Γεωργιάδη έχει μία ιδιαιτερότητα που πολλοί ομοϊδεάτες του την εξαίρουν. Ο λόγος του, λένε, είναι «πύρινος» και «δύσκολα μπορεί κανείς να τον αντικρούσει». Όσο δε, επικαλείται ιστορικές πηγές και μιλά με την ιδιότητα του ιστορικού-ερευνητή (άσχετα αν δεν είναι επαγγελματίας ιστορικός), αυτό είναι που φαινομενικά ενισχύει και την φερεγγυότητά του.

Ο σκοπός του παρόντος άρθρου λοιπόν, είναι όχι μόνο να αντικρούσει τον «δύσκολα αντικρουόμενο» λόγο του και να αποδομήσει τη δήθεν διεισδυτικότητά του, αλλά κυρίως να ξεσκεπάσει τον ιστορικό του αναθεωρητισμό και να αποδείξει πως το -κατασκευασμένο από τους ομοϊδεάτες του- προφίλ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία κακέκτυπη εκδοχή «μπογδανισμού», «τζημερισμού» και «πορτοσαλτισμού». Του ντροπαλού δηλαδή -πλην βαθύτατα αντικομμουνιστικού- φασισμού του λεγόμενου «ακραίου κέντρου», που μόνο κέντρο δεν είναι.

Η πλειοψηφία των άρθρων του «φιλίστορος» Σάκη Μουμτζή «πατά» πάνω στο ακανθώδες ζήτημα του Ελληνικού Εμφυλίου. Άλλωστε, όπως προαναφέραμε, με αυτή τη θεματική καταπιάστηκε και στα δύο από τα τέσσερα μονόπλευρα βιβλία του: «Η κόκκινη βία 1943-1946» και «Η κόκκινη βία 1947-1950». Η τάση του όμως να αναφέρεται διαρκώς σε αυτό το κεφάλαιο και να υπερασπίζεται με μανία το στρατόπεδο των νικητών σε βαθμό που χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης, ξεπερνά ακόμα και τις ονειρώξεις των πιο εθνικόφρονων νοσταλγών του Εμφυλίου.

Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως οι απόψεις του βρίσκουν τεράστια απήχηση σε έναν από τους πιο ένθερμους ακροδεξιούς της εποχής, τον γιο του αρχιβασανιστή της Μακρονήσου, Χρήστο Σκαλούμπακα, ο οποίος πρόσφατα διεγράφη από τη ΝΔ, μόνο και μόνο προκειμένου το κυβερνόν κόμμα να κρατήσει τα προσχήματα.

Η έντεχνη δια της αρθρογραφίας προσπάθεια του Σάκη Μουμτζή να αναθεωρήσει την ιστορία με βασικό στόχο να αποκρύψει το ενοχλητικό για πολλούς κεφάλαιο του ελληνικού δωσιλογισμού -εκείνων δηλαδή που δεν έδωσαν ποτέ λόγο σε κανέναν, αλλά αντίθετα ανταμείφθηκαν με το διορισμό τους σε θέσεις εξουσίας του μετεμφυλιακού κράτους- είναι ενδεικτική.

Αναφορικά με τα Τάγματα Ασφαλείας, ο απολογητής των δωσιλόγων Μουμτζής αναφέρει μεταξύ άλλων πως: «Το να τους καταδικάσουμε είναι το μόνο εύκολο. Αυτοί οι άνθρωποι για να ζητήσουν την προστασία των Γερμανών είχαν κάποιο πάρα πολύ σοβαρό κίνητρο. Δεν ήταν φιλοναζί, δεν είχε αντισυμμαχική διάσταση η δράση τους, αλλά απέβλεπε στη μετά την απελευθέρωση εποχή. Είχαν άλλα βιώματα. Έτσι πρέπει να τους δούμε».

Μάλιστα. Δηλαδή τα προδοτικά τάγματα ασφαλείας που έμειναν στην ιστορία ως «γερμανοτσολιάδες» και έσφαζαν τους έλληνες πατριώτες και δημοκράτες δεν είχαν φιλοναζιστικά αισθήματα αλλά κάποια πολύ σοβαρά... κίνητρα που απέβλεπαν στην απελευθερωμένη Ελλάδα. Δεν αποκλείεται εκείνη την εποχή να ήταν κι εκείνος ένας «γερμανοτσολιάς».

Απ' την άλλη, όσον αφορά την Μακρόνησο, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν ήταν ένα κολαστήριο για χιλιάδες αντιφρονούντες και αγωνιστές, αλλά «χώρος παραθερισμού που είχε σκοπό τη δήλωση μετανοίας». Ούτε βασανίζονταν, ούτε εξευτελίζονταν λοιπόν οι κρατούμενοι. Απλά... παραθέριζαν.

Σε ένα από τα τελευταία του άρθρα στο φιλοκυβερνητικό και νεοφιλελεύθερο Liberal με τίτλο «18 Νοεμβρίου 1974: Η μεγάλη νίκη της Δημοκρατίας» (18/11) ο Μουμτζής γράφει μεταξύ άλλων για το Πολυτεχνείο πως ήταν «μία μεταγενέστερη επινόηση, ένας απαραίτητος συλλογικός μύθος για να "δέσει" το αφήγημα της Μεταπολίτευσης» για να χαρακτηρίσει παρακάτω τις τότε θέσεις του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ ως «ανεύθυνες».

Το ακροδεξιό κρεσέντο όμως και ο σύγχρονος δωσιλογισμός του εν λόγω «φιλίστορος» ιστορικού, ξεδιπλώνεται και σε άλλες πτυχές της αρθρογραφίας του με γερές δόσεις φιλογερμανισμού και αντικομμουνισμού.

Σε ένα tweet του (14/10) για τα αφιερώματα της ΕΡΤ στην απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς, έγραφε τα εξής: «Τα σημερινά αφιερώματα της Δημόσιας Τηλεόρασης στην απελευθέρωση της Αθήνας ήταν μια προκλητική προπαγάνδα για το ΕΑΜ. Η νέα διοίκηση το έχει υπ΄όψη; Ως πότε θα ανεχόμαστε τους αριστερούς μονολόγους; Αρκετά!». Προφανώς, ο κ. Μουμτζής ήθελε να απολαύσει σε ξεχωριστό αφιέρωμα τη δράση των δωσιλόγων, των χιτών, των ταγματασφαλιτών και των μαυραγοριτών.

Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός από τα επεισόδια που συνέβησαν μπροστά στο άγαλμα Τρούμαν, για τα οποία ο Μουμτζής αναρωτιόταν με αρκετή δόση ειρωνείας μέσω tweet (6/10) μήπως η κυβέρνηση της ΝΔ κάνει αριστερή παρέκκλιση «τιμώντας την Αριστερά και τους αγώνες της». Μάλιστα, ήταν τέτοια η κραυγή αγωνίας του που την ίδια μέρα έγραψε άρθρο με τίτλο «Να μπει τέλος στην πολιτική ασυλία του ΚΚΕ» (6/10), υιοθετώντας πλήρως την ακροδεξιά αντίληψη που υπάρχει στους κόλπους της ΝΔ (βλ. Άδωνι, Βορίδη, Πλεύρη κοκ) περί «ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς», ενώ την επομένη (7/10) αφιέρωσε μερικές αράδες στο ερώτημα «Γιατί οι αριστεροί μισούν τόσο πολύ τον Τρούμαν;», σηκώνοντας το λάβαρο κατά της... κομμουνιστικής απειλής, ασχέτως αν ο Στάλιν είχε γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους έλληνες κομμουνιστές, κι είχε πλήρη εμπιστοσύνη στην βρετανική πολιτική στην Ελλάδα, με βάση τα συμφωνηθέντα στη Γιάλτα.

Τι να περιμένει όμως κανείς από έναν άνθρωπο που έχει γράψει ύμνους για τη «φεγγαρόφωτη» Δόμνα Μιχαηλίδου, τον Μάκη Βορίδη, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ή και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και πιστεύει στα αλήθεια ότι «η Ελλάδα είναι η τελευταία "κομμουνισμένη" χώρα του αναπτυγμένου κόσμου».

Αλλά αυτά συμβαίνουν αν συναναστρέφεσαι με ανθρώπους σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη. Δείξε μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι, δε λέει άλλωστε ο θυμόσοφος λαός;

Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo