Κειμενα

Κείμενα

Το Silly Walk και η απύθμενη υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Το Silly Walk και η απύθμενη υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας

Του Σωτήρη Ζιώμα

Η εμπνευσμένη από το «ανόητο βάδισμα» των Monty Python, παρέλαση-παρέμβαση των 10 κοριτσιών στη Νέα Φιλαδέλφεια, αποτέλεσε μία θαυμάσια ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε μετά από αρκετά χρόνια λήθης για ποιο λόγο εξακολουθούν να πραγματοποιούνται στην Ελλάδα μαθητικές παρελάσεις στρατιωτικού τύπου. Πρωτίστως όμως, κατάφερε να ξεσκεπάσει με περίτεχνο τρόπο, δύο διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας: την απύθμενη υποκρισία και τον φτηνό πατριωτισμό της.

Τα «10 στρατιωτάκια της υπο-κριτικής τέχνης επέλεξαν για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας, να «ξεκουρδιστούν» για να περάσουν ένα μήνυμα που λίγοι αντιλαμβάνονται μπροστά στη μέθη της εθνικής υπερηφάνειας: ότι ο μιλιταρισμός και η στρατιωτική πειθαρχία δεν έχουν καμία σχέση με τον αγνό πατριωτισμό και την ανάγκη για ελευθερία ενός λαού.

Ο μιλιταρισμός ως γνωστόν, μαζί με τον ολοκληρωτισμό και τον εθνικισμό, αποτέλεσε ιστορικά ένα από τα τρία κύρια δόγματα του ιταλικού φασισμού, και εν γένει όλων των αντίστοιχων φασιστικών και ναζιστικών καθεστώτων. Σύμφωνα με αυτόν, ο πόλεμος είναι η αρχή των πάντων. «Εξαγνίζει» τον άνθρωπο και «αναζωογονεί» παρηκμασμένους λαούς. Συνεπώς, κατά την παράλογη λογική του, τα έθνη που δεν επεκτείνονται (δηλαδή δεν διεξάγουν πολέμους), καταλήγουν στο μαρασμό και το θάνατο.

Από την αρχαιότητα, οι παρελάσεις είχαν το χαρακτήρα εορταστικών εκδηλώσεων, προς τιμήν των νικηφόρων στρατηγών, καθώς και επίδειξης στρατιωτικής ισχύος. Στη σύγχρονη ιστορία δε, χρησιμοποιούνταν από αυταρχικά καθεστώτα είτε ως προπαγανδιστικό μέσο, όπως στη Ναζιστική Γερμανία και τη Φασιστική Ιταλία, είτε ως μέσο ελέγχου και ανάπτυξης της στρατιωτικής συνείδησης των νέων, όπως στην δικτατορία του Μεταξά.

Στην Ελλάδα, η πρώτη μαθητική παρέλαση που καθιερώθηκε επίσημα και είχε χαρακτήρα συμπληρωματικό όσον αφορά την στρατιωτική, ήταν κατά την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1936, από το καθεστώς Μεταξά. Από καταβολής τους, δηλαδή, μέχρι και την επισημοποίησή τους, αποτελούσαν ανέκαθεν μιλιταριστικό κατάλοιπο. Και μόνο το γεγονός αυτό θα συνηγορούσε ως λόγος για την κατάργησή τους, πέρα από τις χαμένες ώρες διδασκαλίας.

Πολλοί ισχυρίζονται λαθεμένα ότι η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου έχει «αντιμιλιταριστικό» χαρακτήρα με απώτερο σκοπό να μας διδάξει τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου. Μα, αν η παρέλαση είχε πράγματι «αντιμιλιταριστικό» και «αντιφασιστικό» περιεχόμενο, δεν θα γινόταν τη συγκεκριμένη ημερομηνία που γιορτάζουμε ως έθνος την είσοδό μας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μέσα από ένα ξέπνοο «ΟΧΙ» ενός φασίστα δικτάτορα το οποίο ουδέποτε ξεστόμισε, αλλά την 12η Οκτωβρίου 1944. Την ημερομηνία που ο φασισμός/ναζισμός ηττήθηκε και η Αθήνα απελευθερώθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Ωστόσο, η βαθιά συντηρητική κοινωνία μέσα στην οποία μεγαλώσαμε, έχει επιβάλει την άποψη ότι στις εθνικές επετείους παρελαύνουμε για να αποτίσουμε φόρο τιμής σε όσους ένδοξα πολέμησαν για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι. Τι σχέση μπορούν να έχουν όμως η στρατιωτικοποίηση, η μαζική πειθαρχία και η ενδυματολογική ομοιομορφία από τόσο μικρή ηλικία, με την υπεράσπιση της ελευθερίας;

Στην ουσία, δεν αποδίδουμε τιμή σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα. Αν ήταν έτσι, τότε αντί για τους επισήμους, θα στήνονταν προτομές ή αγάλματα κάποιων ηρώων ή μονάχα κάτι που να σχετίζεται με το ιστορικό εκείνο γεγονός. Απεναντίας, αποδίδουμε τιμή με την «κεφαλή δεξιά» στον εκάστοτε υπουργό που υποστηρίζει ότι η μίζα είναι στα καθήκοντά του, τον εκάστοτε βουλευτή που έχει μετατρέψει την ιδιότητά του από λειτούργημα σε επάγγελμα, τον εκάστοτε δήμαρχο που τολμά να μιλά για «γελοία υποκείμενα», τον εκάστοτε ιερέα που σιωπά σε περιπτώσεις παιδεραστίας, τον εκάστοτε «επίσημο»...

Αν είναι κάτι που προάγουν οι παρελάσεις, αυτό είναι η καλλιέργεια του εθνικισμού και η ψυχολογία της υποταγής. Περιττό να αναφέρουμε τις διακρίσεις που γίνονται όσον αφορά τις βαθμολογικές επιδόσεις των μαθητών, την καταγωγή, το ύψος και το βάρος τους.

Αυτό ήταν και το βαθύτερο νόημα που ήθελαν να καταδείξουν τα γενναία κορίτσια της παρέλασης. Όμως, βλέπετε, αυτή η συμβολική πράξη δεν μπόρεσε να γίνει ανεκτή από την ελληνική κοινωνία. Παρόλ' αυτά, μπόρεσε να γίνει ανεκτή η «παρέλαση» απορριματοφόρων υπό τους ήχους του «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», όπως στο δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης στη Θεσσαλονίκη, η παρέλαση στο Πέραμα με τις φανέλες και τη σημαία του Ολυμπιακού, ή ακόμη και η παρέλαση στην Κατερίνη προς τιμήν ενός μανιακού πιστολέρο που «ζει και τους οδηγεί».

Αυτή η καλλιτεχνική παρέμβαση των 16χρονων κοριτσιών, δεν βολεύει την επικρατούσα τάξη της χώρας. Το πολιτικό και εκκλησιαστικό κατεστημένο θέλει η νεολαία να παραμείνει για πάντα ένα πιόνι, ένα «στρατιωτάκι», έρμαιο των ορέξεων της κάθε εξουσίας προκειμένου να το ελέγχει, να το χειραγωγεί ανάλογα και να το βάζει στα δικά της καλούπια.

Άλλωστε, η τωρινή κυβέρνηση απέδειξε, δια των τριών ανιστόρητων κυριών της, ότι επιθυμεί να ξαναγράψει την ιστορία. Δεν παλεύει να μάθει στα μικρά παιδιά τη φρίκη του φασισμού. Δεν παλεύει να μάθουν να τραγουδούν στα σχολεία, αυτές τις σύγχρονες «κρεατομηχανές σκέψης», τον «Αντώνη», το «Μαουτχάουζεν» και άλλα αντιφασιστικά τραγούδια ώστε να εμπεδώσουν δια της τέχνης την κτηνωδία του.

Αντίθετα, προσπαθεί να μας πείσει ότι «δεν μας επιτέθηκε γενικά ο φασισμός και ο ναζισμός» αλλά οι «δυνάμεις του Άξονα», ότι η εθνική αντίσταση ήταν δείγμα «κοινωνικής προσφοράς και εθελοντισμού», και ότι ο αγώνας των Ελλήνων ήταν αγώνας «κατά του μίσους, της βίας και του λαϊκισμού». Όταν η τελευταία δήλωση μάλιστα, προέρχεται από τα χείλη της υπουργού Παιδείας (εν προκειμένω Απαιδευσίας), καταλαβαίνουμε όλοι την τραγικότητα της κατάστασης.

Η «πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων και των άριστων», όπως έγραψαν στο «μανιφέστο» τους τα 10 θαρραλέα κορίτσια, οι οποίοι καμαρώνονται πως είναι πολίτες ευρωπαϊκού κράτους -και δη ισότιμου μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης- είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου πραγματοποιούνται δύο φορές το χρόνο μαθητικές παρελάσεις με ομοιόμορφη στολή και στρατιωτικό βηματισμό. Οι υπόλοιπες χώρες στις οποίες γίνονται ακόμη παρελάσεις, με εξαίρεση την Αλβανία (παρομοίως) και τη Νορβηγία (χωρίς στρατιωτικό βηματισμό), είναι κάπου στη Βόρεια Κορέα, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και την Τουρκία.

Αυτό για να μας θυμίζει απλά, αν και πότε ήμασταν ποτέ μία πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα...

Υ.Γ.: Μετά το σάλο που προκάλεσε η παρέλαση α λα Monty Python, οι βουλευτές και υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ που μίλησαν για την ανάγκη κατάργησης των παρελάσεων, μάλλον ξέχασαν ποιος κυβερνούσε προηγουμένως μία ολόκληρη τετραετία. Τότε όμως, κάποιοι εξ αυτών υποστήριζαν ότι οι παρελάσεις τονώνουν το «εθνικό φρόνημα». Για τα πράγματα που δεν μπορείς να μιλήσεις, πρέπει να σωπαίνεις. Όχι να κάνεις πολιτικές τοποθετήσεις με ρυθμό... Internet Explorer.

Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo