Κειμενα

Κείμενα

Χριστούγεννα: Η γιορτή της ανακύκλωσης των θεών

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2019

Χριστούγεννα: Η γιορτή της ανακύκλωσης των θεών (Photo: Non Paper)

Μία διεθνής παροιμία λέει πως «Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση» και στην περίπτωση της γιορτής των Χριστουγέννων φαίνεται πως η παροιμία αυτή ταιριάζει γάντι. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Χριστός με τον Μίθρα, τον Ώρο, τον Διόνυσο και τους άλλους προχριστιανικούς θεούς; Υπήρχαν άραγε Χριστούγεννα προ Χριστού, και αν ναι, πόσοι θεοί γιορτάζουν τελικά την ημέρα αυτή;

Τα Χριστούγεννα είναι μία γιορτή που έχει επηρεαστεί από διάφορους πολιτισμούς και δοξασίες μέχρι να καθιερωθεί επίσημα. Χιλιάδες χρόνια πριν, οι αρχαίοι πολιτισμοί έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στα αστέρια και τα σηματοδοτούσαν με γιορτές, ώστε να τους βοηθήσουν στις καθημερινές τους εργασίες. Ήδη από το 10.000 π.Χ., υπήρχαν σημάδια που φανέρωναν τη λατρεία και το σεβασμό των ανθρώπων στον Ήλιο, αφού χωρίς αυτόν είχαν καταλάβει πως η ζωή στον πλανήτη δεν θα υπήρχε και οι σοδειές τους δεν θα μεγάλωναν.

Αυτός ήταν και ο ρόλος των ηλιοστασίων. Άλλωστε, το χειμερινό ηλιοστάσιο που συμβαίνει κάθε χρόνο στις 21 ή 22 Δεκεμβρίου και γιορτάζεται έως τις 25 Δεκεμβρίου, σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και ορίζεται ως η επίσημη έναρξη του χειμώνα.

Από τα Σατουρνάλια και τα Μπρουμάλια στα Χριστούγεννα


Κατά τις 17-23 Δεκεμβρίου, οι αρχαίοι Ρωμαίοι γιόρταζαν τα Σατουρνάλια, μία γιορτή προς τιμήν του θεού της γεωργίας Σατούρνου (Saturnus), που ταυτιζόταν με τον θεό Κρόνο και αντιστοιχούσε στην ελληνική γιορτή των Κρονίων, η οποία σήμαινε το τέλος των αγροτικών διαδικασιών. Σύμφωνα με την αρχαία ιστοριογραφία, η γιορτή ξεκίνησε να γιορτάζεται το 497 π.Χ, με αρκετούς σύγχρονους ιστορικούς ωστόσο να εκτιμούν ότι η γιορτή αυτή είναι πολύ πιθανό να ξεκίνησε πολύ νωρίτερα.

Κατά τα Σατουρνάλια, επικρατούσε ένα κλίμα γενικής ευφορίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις ξεκινούσαν με θυσία που ο δήμος προσέφερε στο θεό μπροστά στο ναό του, ενώ αργότερα ακολουθούσαν κρασοκατανύξεις, πλούσια συμπόσια, δημόσια θεάματα, και ανταλλάσσονταν δώρα. Μάλιστα, κατά τις 21-22 Δεκεμβρίου, πραγματοποιούταν αγορά όπου πωλούνταν αγαλματίδια, τα λεγόμενα σιγιλλάρια, και οι εορτάζοντες έπρεπε να τα κάνουν δώρο σε γνωστούς και φίλους, ευχόμενοι «Bona Saturnalia» («Καλά Σατουρνάλια»).

Λίγο αργότερα, στις 25 Δεκεμβρίου, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν τα Μπρουμάλια (λατ. bruma = η τροπή του Ήλιου, το χειμερινό ηλιοστάσιο), μία γιορτή που είχε καθιερωθεί το 275 πΧ. επί αυτοκράτορα Αυρηλιανού και η οποία ήταν αφιερωμένη στον Ακατανίκητο Ήλιο (Sol Invictus) και τη γέννηση του θεού Μίθρα, του περσικού θεού που είχε ταυτιστεί με το θεό Ήλιο. Η επίσημη ονομασία της εν λόγω γιορτής ήταν «Dies Natalis Solis Invicti».

«Σατουρνάλια», έργο του ιταλού γλύπτη Ερνέστο Μπιόντι (1909) στο Βοτανικό Κήπο του Μπουένος Άιρες
«Σατουρνάλια», έργο του ιταλού γλύπτη Ερνέστο Μπιόντι (1909) στο Βοτανικό Κήπο του Μπουένος Άιρες

Μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού, οι γιορτές και οι τελετές όλων των προηγούμενων θρησκειών δεν σταμάτησαν, αλλά αντίθετα ενισχύθηκαν. Σύμφωνα με τον ιστορικό του Πανεπιστημίου Bristol, Ronald Hutton, «Θα ήταν λανθασμένο να πιστεύουμε ότι τα Χριστούγεννα ήταν ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο».

Για τον Philip Shaw, ερευνητή στο Πανεπιστήμιο του Leicester, «Οι χριστιανοί ιεραπόστολοι τσουβάλιασαν όλους αυτούς τους ανθρώπους κάτω από την ομπρέλα του όρου "παγανισμός"». Όπως εξηγούσε στην επιστημονική ιστοσελίδα Live Science, «Όλοι οι χριστιανοί ήθελαν να κάνουν τους παγανιστές να αλλαξοπιστήσουν, αλλά ταυτόχρονα ήταν εντυπωσιασμένοι από τις παραδόσεις τους» και πρόσθετε πως: «Οι χριστιανοί εκείνης της περιόδου ενδιαφέρονται αρκετά για τον παγανισμό. Προφανώς θεωρούν ότι είναι κάτι κακό, αλλά και κάτι που αξίζει να θυμούνται. Αυτό άλλωστε έκαναν οι πρόγονοί τους».

Με τη μεγάλη μέρα της γιορτής του Κρόνου, του θεού Ήλιου και του Μίθρα, συμπίπτει και η γέννηση του Ιησού Χριστού, αν και η ακριβής χρονολόγηση της ζωής του είναι αδύνατη, αφού ως γνωστόν, όλες οι μαρτυρίες που προέρχονται από την Καινή Διαθήκη (και εν γένει την Αγία Γραφή) χαρακτηρίζονται από χρονολογική ασάφεια.

Κατά τους πρώτους αιώνες ύπαρξης του Χριστιανισμού, δεν εορταζόταν η γέννηση του Ιησού Χριστού, όπως επίσης και κανείς από τους Αποστόλους δεν αναφερόταν στην 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα γέννησης. Η ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, ως ημέρα γέννησης του Ιησού Χριστού, αναφέρεται για πρώτη φορά από το ρωμαίο θεολόγο και επίσκοπο της Ρώμης, Ιππόλυτο, το 235 μ.Χ, ενώ μόλις το 336 μ.Χ. εμφανίζεται για πρώτη φορά επίσημα στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Στο «καλεντάρι των Φιλοκαλίων» στη Ρώμη (354 μ.Χ.), στην ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, εκτός από την παγανιστική γιορτή του ακατανίκητου Ήλιου (Natalis invicti) περιλαμβάνεται και η φράση «VIII kaalitan nattis Christus in Bethleem Iudea».

Άλλες ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν στη Ρώμη το 356 μ.Χ. Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου έγινε από τον Πάπα Ιούλιο τον Α', τον 4 αι. μ.Χ., μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά της επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου απογραφής, αλλά και κατόπιν υπολογισμών με βάση τα Ευαγγέλια, καθώς η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπιπτε με τα ειδωλολατρικά τελετουργικά για το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Δεκάδες οι θεοί, ίδιες πάντα οι συμπτώσεις


Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Όπως επισημαίνει στο βιβλίο του «How Gods and Goddesses Are Born, Live, and Die» («Πώς Γεννιούνται, Ζουν, και Πεθαίνουν οι Θεοί και οι Θεές») το 1923, ο ρωσοεβραίος συγγραφέας, δημοσιογράφος και ιστορικός, Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι (1878 – 1943), «Στις 25 Δεκεμβρίου άρχιζε να μεγαλώνει η μέρα, σαν να γεννιόταν ένας νέος ήλιος κι άρχιζε ο καινούργιος χρόνος στη ζωή των φυτών. Η ημερομηνία αυτή θεωρούνταν μέρα της γέννησης του θεού Ήλιου, τουλάχιστον από μισή ντουζίνα θρησκείες...».

«Κάθε νέα θρησκεία είναι σε μεγάλο βαθμό, μία παραλλαγή των θρησκειών που υπήρχαν ως τότε», τονίζει στο βιβλίο του ο Εμμ. Γιαροσλάβσκι, εξηγώντας πως οι λαοί, όταν έρχονται σε επαφή, παίρνουν ο ένας απ' τον άλλον τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Άλλωστε, εκτός από την 25η Δεκεμβρίου, τα κοινά χαρακτηριστικά των περισσότερων θρησκειών είναι:

  • Η γέννηση ενός μεσσία «θείου βρέφους» από μία παρθένο με άμωμο σύλληψη
  • Η λάμψη ενός άστρου στην ανατολή μόνο την ημέρα που γεννήθηκε ο μεσσίας - υιός του Θεού, γεννημένος σε σπηλιά, στάβλο ή φάτνη
  • Οι απεικονίσεις σε ανάγλυφα, ζωγραφιές, αγάλματα κλπ μιας βρεφοκρατούσας παρθένου
  • Οι θανάσιμοι κίνδυνοι που διατρέχει το θείο βρέφος από έναν τύραννο
  • Η απεικόνιση του μεσσία ως ποιμένα με ένα αρνί στον ώμο
  • Οι (συχνά) 12 μαθητές του μεσσία και (κάποιες φορές) ο μαθητής που τον προδίδει και
  • Η θανάτωση (συχνά σε σταυρό) του μεσσία για το καλό του ποιμνίου, και η ανάστασή του
Οι θεομήτορες Ίσις, Ντεβάκι, και Μαρία με τα θεία βρέφη τους
Οι θεομήτορες Ίσις, Ντεβάκι, και Μαρία με τα θεία βρέφη τους

Στις 25 Δεκεμβρίου (σ.σ. αν και εδώ η ημερομηνία αποτελούσε ανέκαθεν σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ ιστορικών και ερευνητών) γεννήθηκαν επίσης ο θεός των Αιγυπτίων Ώρος το 3.000 π.Χ., ο Ζωροάστρης στην Περσία το 1.000 π.Χ, ο Κρίσνα στην Ινδία το 900 π.Χ., ο Ηρακλής στην Ελλάδα το 800 π.Χ, ο περσικός θεός Μίθρας το 600 π.Χ., ο πρίγκιπας Βούδας στο Νεπάλ το 563 π.Χ., ο Διόνυσος στην Ελλάδα το 500 π.Χ., ο Ταμμούζ στη Μεσοποταμία το 400 π.Χ., ο φοινικικής καταγωγής Άδωνις το 200 π.Χ., και ο Ερμής στην Ελλάδα, επίσης το 200 π.Χ.

Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ του 2008 «Religulous» του αμερικανού κωμικού, Bill Maher, που ασκεί μία καυστική και συνάμα διασκεδαστική κριτική στη θρησκεία, ο μύθος για τον ηλιακό θεό Ώρο, ο οποίος συνελήφθη από την παρθένα Ίσις και απεικονιζόταν ως άνθρωπος με κεφάλι γερακιού, έχει ως εξής:

Γραμμένη το 1280 π.Χ., η Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών περιγράφει τον θεό Ώρο. Ο Ώρος είναι ο υιός του θεού Όσιρι, γεννημένος από παρθένα μητέρα. Βαπτίστηκε σ' έναν ποταμό από τον Άναπ τον Βαπτιστή, ο οποίος αργότερα αποκεφαλίστηκε. Όπως ο Ιησούς, ο Ώρος μπήκε σε πειρασμούς όταν ήταν στην έρημο. Γιάτρεψε αρρώστους, τους τυφλούς, ξόρκισε δαιμόνια και περπάτησε στο νερό. Ανέστησε τον Ασάρ από τους νεκρούς. Ο «Ασάρ» μεταφράζεται ως «Λάζαρος». Ναι, είχε επίσης 12 μαθητές. Ναι, ο Ώρος πρώτα είχε σταυρωθεί, και τρεις μέρες μετά, δύο γυναίκες ανακοίνωσαν πως ο Ώρος, ο σωτήρας της ανθρωπότητας, είχε αναστηθεί. (Religulous, 2008)

Αυτές οι ιδιότητες του θεού Ώρου -είτε είναι αληθινές είτε όχι- φαίνεται πως επηρέασαν πολλούς πολιτισμούς, με αποτέλεσμα αρκετοί θεοί να έχουν τις ίδιες μυθολογικές ιδιότητες. Σύμφωνα με τον συγγραφέα των βιβλίων «Ιερές Βλακείες» και «Η Αγρία Γραφή», Στέλιο Κανάκη, τον ίδιο μύθο του Ώρου συναντάμε και στους άλλους θεούς.

Ο Ώρος συνελήφθη θεϊκά. Ο Κρίσνα συνελήφθη από την παρθένα Ντεβάκι, όπως άσπιλα και άμωμα γεννήθηκε ο Χριστός από την παρθένο Μαρία. Με μία αχτίδα από πέντε χρώματα που χάιδεψε την παρθένο μητέρα του, Μάγια, γεννήθηκε και ο Βούδας, ενώ από ένα κουκούτσι που έπεσε στο στήθος της παρθένου μητέρας του, Νάνα, γεννήθηκε ο θεός της Φρυγίας, Άττις. Ο θεός των αρχαίων Μεξικανών, Βιτσιλυποτσίτλι, γεννήθηκε από πούπουλα που έβαλε η μάνα του στο στήθος της, και ο Ζωροάστρης, από ένα μίσχο κάποιου φυτού.

Ο θεός Κετζαλκοάτλ (προκολομβιανή θεότητα του Μεξικού) είχε σταυρωθεί σε έναν ξύλινο σταυρό για να σώσει τους αγνώμονες οπαδούς του. Στη χερσόνησο Γιουκατάν, ο Μπακάμπ (γεννημένος από την επίσης παρθένο Τσιριμπίρας) παριστανόταν μ' ένα ακάνθινο στεφάνι, σταυρώθηκε σε έναν ξύλινο σταυρό και έμεινε πεθαμένος για τρεις μέρες.

Ο Μαρδούκ, παλιός βαβυλώνιος θεός, πέθαινε το χειμώνα και ανασταινόταν την άνοιξη. Το ίδιο και ο θεός Άδωνις. Μάλιστα, την ημέρα του θανάτου του, οι οπαδοί του αυτομαστιγώνονταν -όπως και οι πιστοί του Άττι- ενώ ήταν εκείνοι που φαίνεται να είχαν ανακαλύψει τον Επιτάφιο, φτιάχνοντας ξύλινα αγάλματα μέσα σε ένα είδος φερέτρου, περιστοιχισμένου με φυτά, και φωνάζοντας κατά τη γιορτή της ανάστασής του, «Άδωνις Ανέστη»! Όσο για τους πιστούς του Άττι, γιόρταζαν την ανάστασή του θεραπεύοντας τις πληγές τους με την πίστη ότι κάποτε θα αναστηθούν κι αυτοί.

Από τους θεούς που ανασταίνονταν ήταν επίσης ο Διόνυσος και ο Μίθρας. Ο μεν Διόνυσος, ανασταινόταν διαρκώς κάθε χρόνο μετά τη δεύτερη γέννησή του από το μηρό του Δία, και ο δε Μίθρας, που γεννήθηκε σε σπηλιά και τον οποίο παρίσταναν με ραβδί και σπαθί στο χέρι, όπως αργότερα τον Πέτρο, έμεινε θαμμένος μετά το θάνατό του για τρεις μέρες και έπειτα αναστήθηκε.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η μέρα λατρείας του Μίθρα, ήταν η Κυριακή, με τους πιστούς του να κάνουν τελετουργικά δείπνα, τρώγοντας αγιασμένο ψωμί και πίνοντας κρασί! Μεταξύ άλλων, στο βιβλίο του «Religions of the World» ο Gerald Berry αναφέρει:

Και ο Μίθρας και ο Ιησούς περιγράφονταν ποικιλoτρόπως ως «η Οδός», «η Αλήθεια», «το Φως», «η Ζωή», «ο Λόγος», ο «Υιός του Θεού», «ο Καλός Ποιμένας». Η χριστιανική λιτανεία στον Ιησού θα μπορούσε εύκολα να είναι μία αλληγορική λιτανεία στο θεό-Ήλιο. Ο Μίθρας απεικονίζεται συχνά να μεταφέρει ένα αρνί στους ώμους του, όπως ο Ιησούς. Η παρθένος μητέρα... συγχωνεύτηκε εύκολα με την παρθένο μητέρα Μαρία. Η Πέτρα, ο ιερός βράχος του Μιθραϊσμού, έγινε Πέτρος, η ίδρυση της Χριστιανικής Εκκλησίας.

Ο Κετζαλκοάτλ (Quetzalcóatl), μία από τις κυριότερες θεότητες του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής, απεικονίζεται σταυρωμένος σε έναν ξύλινο σταυρό
Ο Κετζαλκοάτλ (Quetzalcóatl), μία από τις κυριότερες θεότητες του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής, απεικονίζεται σταυρωμένος σε έναν ξύλινο σταυρό

Σύμφωνα πάντα με τον Στέλιο Κανάκη, όλοι οι θεοί είχαν ως αποστολή να εξαλείψουν το κακό. Εκείνοι όμως, όχι μόνο δεν το έπραξαν, αλλά το αύξησαν. Για να σκοτωθεί ο Μωυσής (που τελικά τη γλίτωσε), εξολοθρεύτηκαν αθώα παιδιά Εβραίων. Με τον ίδιο τρόπο κυνηγήθηκε και ο Γκαντάντ (που τη γλίτωσε και αυτός) από τον Δαβίδ. Ο Κάσνα διέταξε τη θανάτωση όλων των βρεφών για να εξολοθρεύσει τον Κρίσνα. Ομοίως και με τον Ηρώδη και τον Χριστό. Η Ίσις και ο Ώρος σώθηκαν καβάλα σ' ένα γαϊδούρι, όπως η Μαρία και ο Χριστός. Ο Μίθρας, ο Άγνις (θεός της φωτιάς στον Ινδουισμό), ο Άδωνις, ο Κρίσνα, ο Βούδας κ.α. γεννήθηκαν σε σπηλιά. Ο Χριστός σε φάτνη.

Η παρθένα Ματεμούα βρίσκεται σε αιγυπτιακό ναό όταν της αναγγέλλει ο Θωτ πως θα γεννήσει παιδί από ένα θεό. Το ίδιο συμβαίνει και στη Μαρία. Η γέννηση του Κρίσνα αναγγέλλεται με την εμφάνιση ενός άστρου στον ουρανό. Κατόπιν, έρχονται ποιμένες και τον προσκυνούν. Οι αστρολόγοι του προβλέπουν λαμπρό μέλλον όπως στον Μωάμεθ και το Χριστό. Κατά τη γέννηση του Μίθρα, όλα φωτίστηκαν. Το ίδιο και στη γέννηση του Απόλλωνα και του Βούδα.

Επιπλέον, ο Βούδας και ο Κρίσνα δεν έγραψαν μόνοι τους τα κηρύγματα, τους νόμους και τις ομιλίες τους. Ο Χριστός δεν άφησε ούτε μία φράση γραπτή. Στα 12, ο Βούδας χάθηκε από τους γονείς του και τον βρήκαν να μιλά με σοφούς. Το ίδιο και με τον Χριστό. Το ίδιο όμως 2.000 χρόνια πριν, και με τον Ώρο. Στα 28 του ο Βούδας αποσύρθηκε στην έρημο για νηστεία και προσευχή. Ο Ζαρατούστρα έλαβε τη «χάρη» σε ηλικία 30 ετών. Το ίδιο ακριβώς, και στην ίδια ηλικία έκανε ο Χριστός. Το ίδιο και ο Ώρος.

Από τους μύθους όμως, φαίνεται ότι δεν λείπουν ούτε ο διάβολος ούτε και ο εκάστοτε «προδότης». Ο διάβολος δοκιμάζει τον Ζαρατούστρα και τον Βούδα, όπως και τον Χριστό. Ένας από τους μαθητές του Βούδα, ο Ντεβάττα, είναι προδότης, όπως και ο Ιούδας. Στο ιερό ποτάμι, ο Βούδας ακούει τη διδασκαλία του Ρουντράκ όπου και φάνηκε ένα σημάδι θεϊκό, ενώ στον Ιορδάνη ο Ιησούς ακούει τη διδασκαλία του Ιωάννη όπου παρουσιάζεται επίσης θεϊκό σημάδι. Οι μαθητές του Ρουντράκ γίνονται μαθητές του Βούδα, όπως επίσης οι μαθητές του Ιωάννη γίνονται μαθητές του Ιησού. Ο Βούδας μυεί έναν από τους μαθητές του κάτω από μία συκιά. Το ίδιο κάνει και ο Ιησούς με τον Ναθαναήλ. Ο Βούδας κηρύττει στο βουνό για τις επτά ευτυχίες. Ο Ιησούς κηρύττει στο βουνό τις εννέα ευτυχίες. Στον Βούδα, αναφέρεται η κόρη από την περιφρονημένη φυλή των Τσιαντάλι. Στον Χριστό, έχουμε τη διήγηση της Σαμαρείτιδας. Ο Βούδας, όπως και ο Χριστός, περπατούν στο νερό. Ο Κρίσνα και ο Ιησούς θεραπεύουν τη λέπρα. Όλοι διστάζουν να κάνουν θαύματα. Όμως υποχρεώνονται.

Ακόμη, στις προχριστιανικές θρησκείες πολύ διαδεδομένος ήταν και ο σταυρός. Σταυροί είχαν βρεθεί από τη Ρώμη, την Ελλάδα και την Αίγυπτο μέχρι τις Ινδίες, την Κίνα και το Θιβέτ, ενώ το Πάσχα γιορταζόταν πολύ πριν τους χριστιανούς, σε Ελλάδα, Ασσυρία, Βαβυλώνα, Αίγυπτο, Φοινίκη και Παλαιστίνη. Επίσης, Αγία Τριάδα διέθεταν και άλλοι πολιτισμοί και δοξασίες. Από τις πιο διάσημες, υπήρξαν η σκανδιναβική Όδιν-Χένερ-Λόντουρ, οι βαβυλωνιακές Άνου-Μπελ-Έα, Σιν-Σαμάς-Ιστάρ και Έα-Ντάμκινα-Ταμμούζ, η ινδική Βράχμα-Σίβα-Βισνού, καθώς και οι αιγυπτιακές Άμμων Ρα-Μουτ-Χόνσου, Πταχ-Σοχμέτ-Νεφερτέμ, Όσιρις-Ίσις-Ώρος και Σομπέκ-Χαθόρ-Χόνσου.

Ο δαίμονας Μάρα σε βιρμανικό καλλιτεχνικό ύφος προσπαθώντας να βάλει τον Βούδα σε πειρασμό
Ο δαίμονας Μάρα σε βιρμανικό καλλιτεχνικό ύφος προσπαθώντας να βάλει τον Βούδα σε πειρασμό

Ο κλέψας, του κλέψαντος, τω κλέψαντι...


Οι αντιγραφές των θρησκειών όμως δεν σταματούν εδώ. Όπως αναφέρεται και στο αμφιλεγόμενο ντοκιμαντέρ «Zeitgeist: The Movie» (2007) του Peter Joseph, οι πιο χαρακτηριστικές αντιγραφές μύθων είναι τέσσερις. Η πρώτη είναι η ιστορία της Κιβωτού του Νώε, την οποία όμως συναντάμε σε διάφορες περιόδους ανά τον κόσμο. Η πιο διαδεδομένη προχριστιανική πηγή είναι το Έπος του Γκιλγκαμές (2.600 π.Χ.), το αρχαιότερο έπος του κόσμου που μιλάει, μεταξύ άλλων, για ένα μεγάλο κατακλυσμό, ένα χαμένο παράδεισο, και την αναζήτηση της αθανασίας.

Η δεύτερη είναι η ιστορία του Μωυσή, ο οποίος ενώ τοποθετήθηκε σε ένα καλάθι στον ποταμό Νείλο για να γλιτώσει τη βρεφοκτονία, σώθηκε από την κόρη του Φαραώ και πήρε ανατροφή πρίγκιπα. Όμως, η ιστορία με το καλάθι και το μωρό υπήρχε και στο μύθο του βασιλιά της Ακκάδ, Σαργών, το 2.250 π.Χ. Όταν γεννήθηκε ο Σαργών, τον έβαλαν μέσα σε ένα καλάθι προκειμένου να γλιτώσει τη βρεφοκτονία και τον έριξαν στον ποταμό. Αργότερα, ο ίδιος, σώθηκε και ανατράφηκε από μία πριγκίπισσα, την Ακκί.

Η τρίτη είναι η ιστορία της παράδοσης των δέκα εντολών, του μωσαϊκού νόμου. Η ιδέα ενός νόμου να περνά από το Θεό σε έναν προφήτη πάνω σε βουνό ήταν ένα εξίσου παλιό μοτίβο. Στην Ινδία, ήταν ο μεγάλος νομοθέτης, Μάνου. Στην Κρήτη, ήταν ο Μίνωας στο όρος Δίκτη που έπαιρνε από τον Δία τους ιερούς νόμους, ενώ στην Αίγυπτο ήταν ο Μίσης που έφερνε τις πλάκες με τους νόμους του Θεού. Οι ομοιότητες είναι τρομακτικές: Manou, Minos, Mises, Moses.

Η τέταρτη και τελευταία αφορά τις δέκα εντολές, που όμως φαίνεται πως έχουν παρθεί από την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών. Το «δεν έχω κλέψει» έγινε «ου κλέψεις». Το «δεν έχω σκοτώσει» έγινε «ου φονεύσεις». Και το «δεν έχω πει ψέματα» έγινε «ου ψευδομαρτυρήσεις».

Στην ουσία, η αρχαία ελληνική καθώς και η αιγυπτιακή θρησκεία αποτέλεσαν τη βάση της ιουδαϊκής χριστιανικής θεολογίας. Όπως άλλωστε πολύ σωστά έγραφε στην «Πρώτη Απολογία» (Κεφ. 21) ο μάρτυρας Ιουστίνος (100 – 165 μ.Χ), ένας από τους πρώτους χριστιανούς ιστορικούς και υπεραπιστές: «Όταν λέμε ότι Αυτός, ο Ιησούς Χριστός, ο Δάσκαλός μας, γεννήθηκε χωρίς σεξουαλική ένωση, σταυρώθηκε, πέθανε και αναστήθηκε, και αναλήφθηκε στους ουρανούς, δεν λέμε τίποτα διαφορετικό από αυτούς που πιστεύουν ως Θεό, τους γιούς του Δία».


Όπως όλα δείχνουν, τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν χιλιάδες χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού, μιας και η κάθε θρησκεία αντέγραφε και υποκαθιστούσε την άλλη προωθώντας το φόβο, τη μοιρολατρία και την υποταγή. Τώρα, όσο για το αν υπάρχει Θεός, ας αρκεστούμε προς στιγμήν σε ένα εδάφιο του αρχαίου έλληνα φιλοσόφου, Επίκουρου, όπως αυτό διασώζεται από τον χριστιανό συγγραφέα, Λακτάνιο (250 – 325), στο έργο «Περί Οργής»:

Έχει ο Θεός τη βούληση να εμποδίσει το Κακό αλλά δεν μπορεί; Άρα δεν είναι Παντοδύναμος. Μπορεί αλλά δεν θέλει; Τότε δεν είναι Πανάγαθος. Έχει τόσο τη βούληση, όσο και τη δύναμη να το εμποδίσει; Τότε από πού προέρχεται το Κακό; Δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε τη δύναμη; Τότε γιατί τον λέμε Θεό;

Χρόνια μας πολλά λοιπόν και Καλά... Μιθρο-Χριστούγεννα!

(Με πληροφορίες από: «Religulous», livescience.com, atexnos.gr, koutipandoras.gr, tvxs.gr)

Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo