Κειμενα

Κείμενα

«Κυρά Κατίνα»: Ένα τραγούδι-γροθιά στο ρατσισμό και την υποκρισία

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019


Εδώ και λίγες βδομάδες έχει κυκλοφορήσει ένα νέο τραγούδι που κάνει θραύση στα social media. Πρόκειται για το «Κυρά Κατίνα», ένα αμιγώς πολιτικό κομμάτι που πάει κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Το τραγούδι μιλά για ένα από τα ζητήματα που μονοπωλούν σήμερα το ενδιαφέρον της πολιτικής ατζέντας και κοινωνικής πραγματικότητας, το προσφυγικό.

Ο συνθέτης και στιχουργός του, Δημήτρης Μητσοτάκης (από τους Ενδελέχεια), σε συνεργασία με το εναλλακτικό θρακιώτικο συγκρότημα, Θραξ Πανκc, καυτηριάζει τον εκφασισμό της κοινωνίας, «τα βάζει» με το σύγχρονο πουριτανισμό και ξεσκεπάζει εύστοχα τον φαρισαϊσμό της μέσης θρησκευόμενης Ελληνίδας -την οποία συμβολίζει η «Κυρα Κατίνα»- που διακατέχεται από επιλεκτική ευαισθησία και «αγαπά αλλήλους», μόνο όταν εκείνοι τυγχάνει να έχουν την ίδια εθνικότητα ή να ασπάζονται την ίδια θρησκεία με αυτήν.

Η «Κυρά Κατίνα», ως ιδεατό πρόσωπο, αντικατοπτρίζει συνολικά τον νοικοκυραίο της διπλανής πόρτας και αποτελεί τη θηλυκή εκδοχή του «κυρ Παντελή» που είχε ενσαρκώσει μουσικά ο Πάνος Τζαβέλας. Μια εκδοχή που έκτοτε, εξελίχθηκε σε μία βαθύτατα αντιδραστική έννοια και κατέστη συνώνυμη του φιλάργυρου, του υποκριτή και του μισάνθρωπου.


Κυρά Κατίνα σπλαχνική που κάνεις το σταυρό σου
μόλις μπανίσεις εκκλησιά και λες στον διπλανό σου
γι' αυτούς τους μαύρους κι άραχλους που βρόμισαν τη χώρα
και έχουν κλέψει τις δουλειές που να τους πνίξει μπόρα.

Κυρά Κατίνα σπλαχνική που βρίζεις κάθε ξένο
στη λαϊκή, στην αγορά, στο τρόλεϊ, στο τρένο
λησμόνησες τον μπάρμπα σου που σέρνονταν στις τρύπες
στου ορυχείου τις στοές, στων καραβιών τις πίπες.

Πού είναι τα καμάρια σου, ο Γιώργος κι η Μαρία;
Ο γιος σου πήγε Καναδά κι η κόρη Αυστραλία
και σου 'ρχονται τα δάκρυα και σου χαλούν τη μάσκα
όταν σου λένε: “δεν θα 'ρθω μανούλα μου, το Πάσχα”.

Κυρά Κατίνα σπλαχνική που ξέρεις κάθε άγιο
κάνε και μία προσευχή για 'κείνο το ναυάγιο
που είχε μέσα το παιδί, τη μάνα, τον πατέρα
και μόλις έπιασαν στεριά τους έριξαν μια σφαίρα.

Κυρά Κατίνα μου πιστή που αγαπάς αλλήλους
και περιτριγυρίζεσαι απ΄ του Αδόλφου φίλους
το αίμα είν' στα χέρια σου, τα λόγια σου πιστόλι
κανένανε δεν σκότωσες μα έχουν πεθάνει όλοι.

Πού είναι τα καμάρια σου, ο Γιάννης κι η Ελένη;
Στα ξένα βρωμοέλληνες και στην Ελλάδα ξένοι
κι αφού μιλάς με τον Θεό, για 'κείνα προσευχήσου
γιατί στην άλλη τη φουρνιά θα 'ναι και το παιδί σου.

Don't Miss
© Copyright Non Paper 2019 | All rights reserved
made with by templateszoo